აღ−ლუ−მი−ა სი−თეთ−რის,
გუ−ლო, რას მო−ეს−წა−რი,
თით−ქოს გზებ−ზე გაჰ−ფი−ნეს
უთ−ვა−ლა−ვი ზე−წა−რი.
გუ−ლო, ამ მის−ნო−ბისთ−ვის
ნე−ტა გა−გაძ−ლე−ბი−ა!
ა−ლუ−ჩე−ბი, ტყემ−ლე−ბი
თეთ−რი პა−ტარძ−ლე−ბი−ა.
ფეთ−ქავს აის-დაისით,
ბლე−ბით და ალუბლე−ბით,
გუ−ლო, რო−გორ იქ−ნე−ბი
ვინ−მეს−თან და−უბ−რე−ბით?
რაც ლაჟ−ვარ−დებს აკ−ლი−ა-
ინ−დო−ე−თით მო−ვე−ლით,
ცას მო−არღ−ვევს სი−თეთ−რის
შა−ვი მა−ხა−რო−ბე−ლი.
ნე−ტა, რა−ზე ჟღურ−ტუ−ლებს,
რას გვიწ−ბი−ლებს ურ−ჩი−ო?
რას და , აპ−რილს ქათ−ქა−თას
რად უ−წო−დეთ ლურ−ჯი−ო!