შემოდგომა

კა−ლა−თებ−ში ჩა−ა−ლა−გა
შე−მოდ−გო−მამ ხი−ლი,
ა−თასგ−ვა−რი სა−სუს−ნა−ვი,-
კა−კა−ლი და თხი−ლი...
სი−ხა−რუ−ლით გა−ამ−ზა−და
სა−უ−ცხო−ო ძღვე−ნი;
სტუმ−რად მი−დის შე−მოდ−გო−მა
სიმ−ღე−რით და ლხე−ნით.
მი−დის, მი−დის, მი−იმ−ღე−რის:
-ოდელია-დელა,
მე ი−სე−თი გუ−ლუხ−ვი ვარ,
გა−ვა−ხა−რებ ყვე−ლას!
გზა−ზე შეხვ−და კურ−დღე−ლი,-
ნა−ცა−რა და ყურგრ−ძე−ლი:
-შენ რა უნ−და მარ−გო,
რას მა−ჩუ−ქებ, კარ−გო?
თეთრ−ქა−თი−ბას ერ−გო
სა−სუს−ნა−ვი ტკბი−ლი;
სურ−და, სტა−ფი−ლოსთ−ვის
გა−მო−ეკ−რა კბი−ლი.
გზა−ზე შეხვ−და ციყ−ვი:
-არ გე−გო−ნო ბრიყ−ვი,
მე რა უნ−და მარ−გო,
რას მა−ჩუ−ქებ, კარ−გო?
ციყ−ვუ−ნი−ას ერ−გო
დარ−ჩე−უ−ლი თხი−ლი,
რკო და ბუძ−გა წაბ−ლი
და კა−კა−ლი მსხვი−ლი.
გზა−ზე შეხვ−და დათ−ვი:
-ნა−ჩუ−ქარს მეც დავთვ−ლი,
მე რა უნ−და მარ−გო,
რას მა−ჩუ−ქებ, კარ−გო?
და−თუ−ნი−ას ერ−გო
თაფ−ლი ქარ−ვის−ფე−რი,
დატკ−ბა მუ−რა დათ−ვი
სავ−სე ქოთ−ნის ცქე−რით.
ტყე ბუ−ზღუ−ნებს წყე−ნით:
-გე−ტყვი ფოთ−ლის ე−ნით,
მე რა უნ−და მარ−გო,
რას მა−ჩუ−ქებ, კარ−გო?
ტყეს ჩა−აც−ვა ფარ−ჩის
ოქ−როს−ფე−რი კა−ბა,
ფო−თოლც−ვე−ნაც უძღვ−ნა,
რა გეგონათ,აბა?
ბუ−ბუ−ნე−ბენ მთე−ბი:
-სურ−ნე−ლე−ბით ვთვრე−ბით,
ჩვენ რა უნ−და გვარ−გო,
რას გვა−ჩუ−ქებ, კარ−გო?
ა−თასფ−რად მო−კაზ−მა
მთის ცი−ცა−ბო კალ−თა.
რო−გორ და−ამშ−ვე−ნა,
რა ყო−ფი−ლა მართ−ლა!
გზა−ზე შეხვდ−ნენ ჩი−ტე−ბი,-
ფრთა−მა−ლე−ბი, ცქვი−ტე−ბი:
ჩვენ რა უნ−და გვარ−გო,
რას გვა−ჩუ−ქებ, კარ−გო?
ფრინ−ვე−ლებ−საც მის−ცა
შე−მოდ−გო−მის ხვა−ვი,-
მარ−გა−ლი−ტის სი−მინ−დი,
ხორ−ბა−ლი და ჭვა−ვი...
ბო−ლოს ნა−ხა ბავშ−ვე−ბი,-
გა−უ−გო−რა ვაშ−ლე−ბი,
კა−კა−ლი და თხი−ლი,
ა−თასგ−ვა−რი ხი−ლი...
უფ−რო−სებ−საც ერ−გო
შე−მოდ−გო−მის ძღვე−ნი,
ა−ლიკ−ლიკ−და ქვევრ−ში
ყურძ−ნის ტკბი−ლი წვე−ნი...
მო−ი−ტე−ხა ყა−ნა,
და−იკ−რი−ფა ხი−ლი,
წე−ლი−წა−დის ეს დრო
ა−რის ტკბილ−ზე ტკბი−ლი.
ოქ−როს შე−მოდ−გო−მამ
გა−ა−ხა−რა ყვე−ლა,
ზე−ი−მი−ა! ლხი−ნი!
ოდელია-დელა!