ზღვა−ში ცხოვ−რობს ცელ−ქი ტალ−ღა,
არ სჩვე−ვი−ა თურ−მე დაღ−ლა,
კოხ−ტა გე−მი პა−ტა−რა−ო,
ნაპირ-ნაპირ ა−ტა−რა−ო...

ნავ−სად−გუ−რი ე−ლის მშვი−დი,-
შე−მო−ცურ−და გე−მი დი−დი,
მას შო−რი გზა გა−უვ−ლი−ა,
დე−და−მი−წა და−უვ−ლი−ა.

-დაგ−ვიბ−რუნ−და მოგ−ზა−უ−რი!-
ტალ−ღა ტკბი−ლად ა−ღუ−ღუნ−და,
ბრძა−ნა გე−მის კა−პი−ტან−მა
და საყ−ვი−რიც ა−გუ−გუნ−და:

-სა−ქართ−ვე−ლოს ნა−პი−რი ხარ!
გა−მარ−ჯო−ბა სა−ფი−ცა−რო!
შო−რი გზი−დან და−გიბ−რუნ−დი,
დუ-დუ!
დი−დი გე−მი ვა−რო!