ღა−მე−სა−ვით მო−ქუ−რუშ−და,
ჩა−აბ−ნე−ლა მთა და ბა−რი,
ი−ხუვ−ლა და გად−მოგ−ვას−ხა
დელგ−მა წვი−მის ნი−აღ−ვა−რი.
და−ი−წუ−რა ყვე−ლა ფთი−ლა,
ყვე−ლა კო−კას მოხს−ნა პი−რი,
-სხვა და-ძმებსაც მო−ვუხ−მო−ბო,-
ი−ქად−ნე−ბა, ცი−დან ყვი−რის.
დაგ−რუ−ხუ−ნებს გორვა-გორვით,
შავ ფთი−ლე−ბის ბერტყვა-ბერტყვით,
ვგო−ნებ, სუ−ლაც არ შერ−ცხვე−ბა
თავს დაგ−ვა−ტყდეს ხში−რი სე−ტყვით.
ნე−ტავ, ა−სე რად გვი−წყრე−ბა?
რად მო−ვარ−და უ−თე−ნი−ა?
ეს რა გა−უ−გო−ნა−რი და
ბრა−ზი−ა−ნი ღრუ−ბე−ლი−ა.