მა−რი−ამ, ღვთისმ−შობ−ლის სა−ხე−ლი გი−წო−დეს,-
შე−ნი სამ−შობ−ლოს მფარ−ვე−ლის.,
სიყ−ვა−რუ−ლით რომ შე−მო−გი−ნა−ხა
ზურ−მუხ−ტის−ფე−რი მთა-ველი.

ა−ქამ−დე კალ−თით რომ მო−გი−ტა−ნა
შე−ნი პა−ტა−რა სამ−შობ−ლო...
ლოც−ვა ა−ღუვ−ლი−ნე! ლოც−ვა ა−ღუვ−ლი−ნე,
მის წილხ−ვედრ მი−წა−ზე ნა−შო−ბო!

მა−რი−ამ, ეგ შე−ნი ცი−უ−რი სა−ხე−ლი
ქართ−ველ−თა მფარ−ვე−ლი ფა−რი−ა,
ქე−ბა და დი−დე−ბა შენს ცი−ურ სეხ−ნი−ას,
პა−ტა−რა ქართ−ვე−ლო მა−რი−ამ!

და−ლოც−ვილ მი−წა−ზე გოგ−მა−ნებ, გო−გო−ნი,
ცი−უ−რი ვარსკვ−ლა−ვის და−რი−ა,
ღვთის დე−დის სეხ−ნი−ავ, პა−ტა−რა ყვა−ვი−ლო,
მა−რი−ამ! მა−რი−ამ! მა−რი−ამ!

ქე−ბა და დი−დე−ბა ბრ−წყინ−ვა−ლე სეხ−ნი−ას
და ლოც−ვა-კრიალოსნად გაბ−მუ−ლი.
კვლა−ვაც და−ი−ფა−როს, კვლა−ვაც და−ი−ფა−როს
ჩვე−ნი საყ−ვა−რე−ლი მა−მუ−ლი!

ა−მა−ყად ა−ტა−რე სპე−ტა−კი სა−ხე−ლი,-
ცი−უ−რი ვარსკვ−ლა−ვის და−რი−ა!
სა−თუ−თო, ლა−მა−ზო ქარ−თუ−ლო ყვა−ვი−ლო!
მა−რი−ამ! მა−რი−ამ! მა−რი−ამ!