ფრინ−ვე−ლებ−მა ერთ დღე−საც
სა−სა−მართ−ლო მო−ა−წყვეს,
ქა−რაფ−შუ−ტა გუ−გულ−ზე
ხმა მოჰ−ფი−ნეს მთლი−ან ტყეს:

,,გუ-გუ ,გუ-გუ, გუ−გულო,
რად ხარ ა−სე უ−გუ−ლო,
გა−ი−კე−თე თა−ვისთ−ვის,
ერ−თი თბი−ლი ფუ−ღუ−რო.
ბევ−რი გარ−ჯა არ უნ−და,
არც ბა−რი და არც თო−ხი...
არ გრ−ცხვე−ნი−ა შენს კვერ−ცხებს,
სხვის ბუ−დე−ში რა−ტომ ყრი?!

გან−ზე გად−გა გუ−გული,
გურ−გუ−რებ−და გულგ−რი−ლად:
,,თქვენს ბუ−დე−შიც ჩა−ვა−წყობ,
ხვა−ლე კვერ−ცხებს თუ გინ−დათ.
რაც ვართ, ა−სეთები ვართ
ა−და−დან და ბა−ბა−დან,
დე−დას ბე−ბოს პა−პა და
ი−მის პა−პის მა−მა−ცა.
ვმრავლ−დე−ბით და მოვ−დი−ვართ
სი−კე−თით და მშვი−დო−ბით,
ნე−ტა−ვი რა წა−ვა−გეთ,
ჩვე−ნი ქარაფშუტობით?!“
ნუ და−მი−წყებთ, გე−თაყ−ვა,
და−რი−გე−ბას ჭკუ−ი−სო,
გუ−გულებთან ჩი−ტე−ბი
ბა−რე ო−რი ტყუ−ი−სო.
ჩე−მი ბარ−ტყის მო−მა−ვალს
ვხე−დავ თქვენ−ზე კარ−გა−დო,
იქ−ნე−ბა და−მა−ცა−დოთ,
გა−დავ−წყვი−ტო თავადო“.