დღეს სა−მე−ფო ჟე−როს,
უ−ლა−მა−ზეს ფრთო−სანს,
გა−ნა თვით−მარქ−ვი−ას,
ნამდ−ვილ გვირგ−ვი−ნო−სანს,
ვა−ჟი შე−ე−ძი−ნა -
თეთრ−პე−რან−გა ჟო−რა,
მა−მას სი−ხა−რუ−ლით,
ტან−ში შე−აჟრ−ჟო−ლა.

ა−ღარ დას−ჭირ−დე−ბა,
ჟე−როს ამ წყლის ნაყ−ვა,
ნის−კარ−ტად აქვს კოვ−ზი
და ქო−ჩო−რიც დაჰყ−ვა.
და−ეპ−კუ−რა თავ−ზე
ცით ჟუ−ჟუ−ნა წვი−მა,
თა−ვის ნის−კარ−ტი−დან
ბჟიტს საჭ−მე−ლი მის−ცა.

მე−რე ცოლს მი−მარ−თა:
„დე−დო−ფა−ლო ჟა−ნა,
მინ−და შენ−თან ერ−თი
თხოვ−ნა გა−ვაჟ−ღე−რო...
ვი−ზე−ი−მოთ კარ−გად,
ბა−ყა−ყე−ბი დავკ−ლათ,
მო−ვიწ−ვი−ოთ სტუმ−რად
ვარ−დის−ფე−რი ჟე−რო,
მხი−ა−რუ−ლი ხმე−ბით
ეს ტბა ა−ვაჟ−ღე−როთ.