ი−სე ძლი−ერ უყ−ვარს,
თა−ვის ლეკ−ვი ლუ−კას;
რომ ჭა−მის დროს მუ−დამ
უ−ყოფს ყო−ველ ლუკ−მას.
ბე−ბი−ა კი, ტუქ−სავს,
ლუ−კას, ა−მის გა−მო:
- ძაღლს ნუ აჭ−მევ ი−მას,
რაც შენ უნ−და ჭა−მო.
მარ−თა−ლი−ა, ლეკ−ვი,
გი−ქი−ცი−ნებს კუდ−სა,
მაგ−რამ ნუ მი−აჩ−ვევ,
ყო−ფაქ−ცე−ვას ცუდ−სა.
- ვი−ცი, ბე−ბო, ცუ−დად,
რომ ვიქ−ცე−ვი, ვი−ცი;
მაგ−რამ მში−ერ ლეკ−ვის
სიბ−რა−ლუ−ლით ვიწ−ვი.
ი−სე მიმზერს,როცა
ვი−ღებ ლუკ−მას ხელ−ში;
თუ არ გა−ვუ−ყა−ვი,
არ გა−დამ−დის ყელ−ში!