დე−დი−კო−ნამ მოგ−ვი−ტა−ნა
სა−თა−მა−შო თა−გუ−ნა
და მთე−ლი დღე იმ თა−გუ−ნას,
ე−ფე−რე−ბა თა−მუ−ნა.

ხან და−ბა−ნა და ხან კი−დევ
შე−უ−კე−რა კა−ბე−ბი,
ხან ნა−ნი−ნა უმ−ღე−რა და
და−უკ−რი−ფა ვარ−დე−ბი.

ძი−ლის წინ კი თა−გუ−ნი−ა,
სკამ−ზე დას−ვა და−ი−კომ,
დი−ლით, რო−ცა გა−იღ−ვი−ძა
თაგ−ვი სკამ−ზე არ ი−ყო.

ძირს ე−ყა−რა ნაკუწ-ნაკუწ
თა−გუ−ნი−ას კა−ბე−ბი,
ზედ ჩვენს სუ−ლელ ფი−სუ−ნი−ას
გა−და−ე−წყო თა−თე−ბი.

მას ცო−ცხა−ლი ჰგო−ნე−ბი−ა
და და−უღრღ−ნავს თა−გუ−ნა,
ა−მის გა−მო, ო, რამ−დე−ნი
ცრემ−ლი ღვა−რა თა−მუ−ნამ.

შენ, სუ−ლელო ფი−სუ−ნი−ავ,
რა−ღა გი−თხრა ა−ბა?
რო−დის ი−ყო, ნამდ−ვილ თაგვს რომ
ტან−ზე ეც−ვა კა−ბა?