ა−ბე−ზა−რი კრა−ზა−ნე−ბი
ფუტკ−რებს ყო−ფას ა−ზა−რე−ბენ,
მათ კი არ სურთ, ჭრელ−მა ურ−დომ
სკის ახ−ლობ−ლად და−ი−ბუ−დოს.
მაგ−რამ ახ−ლა სა−ეჭ−ვო−ა
კრა−ზა−ნე−ბის ფრე−ნა- ბჭო−ბა.
მართ−ლაც, და−ხეთ, კრა−ზა−ნე−ბი
მტვერს წვი−მის წყლით ა−ზა−ვე−ბენ,
შიგ უ−რე−ვენ გამხ−მარ ჭი−ლოფს,
უნ−დათ, სახ−ლი წა−მო−ჭი−მონ.
მაგ−რამ, ნუ−რას უ−კაც−რა−ვად,
ფეხ−ზე დად−გა ე−ზო, ვე−ლი,
გამრ−ჯე ფუტკ−რებს არ სჭირ−დე−ბათ
შა−რი−ა−ნი მე−ზობლები!