გა−ი−მარ−თა წელ−ში ქინქ−ლა,
დად−გა რთვე−ლი, რო−გორც იქ−ნა.
დასტ−რი−ა−ლებს ვე−ნახს თავ−ზე,
და−წუ−რა−ვენ ყურ−ძენს ხვალ-ზეგ.
ჰო−და, რო−ცა მთელ სა−ბურ−ნეთს
მაჭ−რის სუ−ნი გა−აბ−რუ−ებს,
რეტ−დასხ−მუ−ლი ირ−ბენს ქინქ−ლაც,
მაგ−რამ მი−სი დაღ−ლა ვინ თქვა?!
და−პა−ტი−ჟებს მთელ სა−ქინქ−ლეთს,
თვი−თონ ირ−ბენს მე−რი−ქი−ფედ.
ეს ა−ფიქ−რებს ქინქ−ლას ო−ღონდ,
არ ჩა−შა−ლოს ლხი−ნი კო−ღომ.
სულ−ხარ−ბი და გა−იძ−ვე−რა
ყვე−ლა სავ−სე ჯამ−ში ძვრე−ბა.
თუმ−ცა ი−სიც ა−რის მწე−რი,
მა−ნაც წრუ−პოს ყურძ−ნის წვე−ნი.
სხვის ნაშ−რომ−ზე ილ−ხენს ქინქ−ლაც,
მაგ−რამ რა ქნას ერთ−მა ციცქ−ნამ?
ი−ყოს, ქინქ−ლა რას მოჰ−პა−რავს
გა−დავ−სე−ბულ ჭურს და მა−რანს,
თუ−კი შეძ−ლებს ფეხ−ზე დგო−მას,
ქინქ−ლაც შვე−ნის შემოდგო−მას.