უ−საქ−მუ−რად რო−გორ ვი−ყო,
ცო−მით ა−რის სავ−სე ვარც−ლი,
ვი−კა−პი−წებ ციცქ−ნა ხე−ლებს,
დე−დას ცხო−ბას ა−ღარ ვაც−ლი.
ვა−თა−მა−შებ ცო−მის გუნ−დას,
პუ−რის ცხო−ბა ა−სე უნ−და.
მარ−თა−ლი−ა, ფქვილ−ში და
ცომ−ში ა−მო−ვის−ვა−რე,
მაგ−რამ სა−მა−გი−ე−როდ
პუ−რის ცხო−ბა ვის−წავ−ლე.