უცოდინრობის წამალი

დი−ლით, მე−ზღაპ−რე გუ−დი−თა,
თურ−მე, ეს−ტუმ−რა ბავშ−ვებ−სა,
წიგ−ნე−ბიც მის−ცა ფუ−თი−თა,
და კი−დეც ა−თა−მა−შებ−სა.

მე−ზღაპ−რემ როს შე−ა−მოწ−მა ,
რო−გორ სწავ−ლო−ბენ ან−ბან−სა,
არ მო−ე−წო−ნა ცოდ−ნა და,
დას−ხა, უყ−ვე−ბა ამ−ბავ−სა:

- უ−ცო−დინ−რო−ბა სე−ნი−ა,
ის ე−მარ−თე−ბათ ზარ−მა−ცებს,
ლონდრეებს,მძინართ და ა−რა,
ბე−ჯი−თებს, ცქვიტებს,მამაცებს.

გა−ნი−კურ−ნე−ბა ად−ვი−ლად,
მე ვი−ცი მი−სი წა−მა−ლი:
მოს−წავ−ლე უნ−და დგე−ბო−დეს,
რო−ცა ი−ყივ−ლებს მა−მა−ლი.

სკო−ლა−ში ყუ−რი და−უგ−დოს
მან მას−წავ−ლებ−ლის სა−უ−ბარს,
და ა−რა თა−ვის მე−გობ−რებს
ფუ−ჭი ბა−ა−სი გა−უ−ბას.

წე−როს და წიგ−ნი ი−კი−თხოს,
ი−კი−თხოს ბევრ−ზე ბევ−რი−ო,
მერწ−მუ−ნეთ მა−ლე გახ−დე−ბა,
მე−წი−ნა−ვე−თა წევ−რი−ო.

ბავშ−ვებ−მა არც კი ი−ცი−ან,
უ−ცო−დინ−რო−ბა სე−ნი−ა,
მას, მხო−ლოდ წიგ−ნი გან−კურ−ნავს,
ად−ვი−ლად მო−სარ−ჩე−ნი−ა.

ფუ−თა გახს−ნა და ყვე−ლა−ნი,
და−ა−სა−ჩუქ−რა წიგ−ნე−ბით:
-და რო−ცა კვლა−ვაც გეწ−ვე−ვით,
წარ−ჩი−ნე−ბულ−ნი იქ−ნე−ბით.