დო, რე, მი, ფა, სოლ, ლა, სი

ყო−ველ დი−ლით ღიღინ-ღიღინ
იჩ−ქა−რი−ან სკო−ლა−ში
შვი−დი და-ძმა მუ−სი−კო−სი -
დო, რე, მი, ფა, სოლ, ლა, სი.
დო ყვე−ლა−ზე და−ბა−ლი−ა,
ეს ამ−ბა−ვი სულ არ ს−წყინს,
იმ და-ძმებს ხომ სკო−ლი−სა−კენ
დო მი−უძღ−ვის მუ−დამ წინ.
მა−თი სკო−ლა უც−ნა−უ−რი
ნე−ტავ ახ−ლოს გაჩ−ვე−ნათ,
ი−სე გამ−ხი−ა−რულ−დე−ბით,
თქვენც ი−სურ−ვებთ დარ−ჩე−ნას.
ვი−ო−ლი−ნოს გა−სა−ღე−ბი
სკო−ლის კარ−თან დამდ−გა−რა,
შიგ კი მო−ჩანს ხუ−თი წვრი−ლი
კა−ფან−და−რა ქან−და−რა.
ქან−და−რაზე შე−გირ−დე−ბი
სკუპი-სკუპით სხდე−ბი−ან,
ერ−თი კარ−გად მო−უს−მი−ნეთ,
რა ლა−მა−ზი ხმე−ბი აქვთ!
სხვა და-ძმებიც აქ სწავ−ლო−ბენ,
ამ მხი−ა−რულ სკო−ლა−ში,
მა−თაც ზუს−ტად ა−სე ჰქვი−ათ:
დო, რე, მი, ფა, სოლ, ლა, სი.
ხმაწკ−რი−ა−ლა ვი−ო−ლი−ნო
ე−სალ−მე−ბა პა−ტა−რებს.
ჟურ−ნალს გაშ−ლის და გაკ−ვე−თილს
სულ სიმ−ღე−რით ა−ტა−რებს.
ად−გი−ლი თუ და−ვა−ლე−ბა
ყვე−ლა−სა აქვს თა−ვი−სი,
ბე−ჯი−თო−ბენ და სა−ღა−მოს
შინ მი−დი−ან ხა−ლი−სით.
ახ−ლა და-ძმებს წინ მი−უძღ−ვის
სი - ყვე−ლა−ზე მა−ღა−ლი,
უ−კან რე და დო მიჰყ−ვე−ბათ
დო−ლი−თა და ნა−ღა−რით.