ერ−თი, ო−რი, სა−მი, ო−თხი, ხუ−თი,
უკ−ვე ვი−ცი დათვ−ლა,
თუ−კი ა−სე ვის−წავ−ლი,
მე სკო−ლა−ში წა−ვალ.

ერ−თი ცხე−ნი ბა−ლახს ძოვს,
მი−ე−მა−ტა ერ−თიც,
ა−ბა, გა−მო−ი−ცა−ნი
რამ−დე−ნი−ა? - ო−რი.
ო−რი ცელ−ქი მე−ლი−ა
ე−ლო−დე−ბა და−ი−კოს,
რო−ცა ი−სიც მო−ვა,
გახ−დე−ბი−ან? - სა−მი.

ა−გერ სა−მი ფი−სო−ა,
ფან−ჯა−რა−ში - ერ−თი,
სულ რამ−დე−ნი გა−მო−ვი−და?
რამ−დე−ნი და - ო−თხი.

ო−თხი ლეკ−ვი თა−მა−შობს,
მი−ე−მა−ტა ერ−თი.
ა−ბა, ჩქა−რა და−ით−ვა−ლე
რამ−დე−ნი−ა? - ხუ−თი.
სა−მი ცელ−ქი მე−ლი−ა
მზე−ზე წევს და თბე−ბი−ან,
ო−რი - წყალ−ში ჩა−ვი−და,
ერთს კი ჩას−ძი−ნე−ბი−ა.

ო−თხი ფი−სო თა−მა−შობს,
ერთს მოს−წყურ−და წყა−ლი,
თუ−კი ერ−თი წა−ვი−და,
დარ−ჩე−ბო−და - სა−მი.

ხუ−თი ლეკ−ვი რომ ჰყეფ−და,
რა−ტომ ა−რის - ო−თხი.
ი−მი−ტომ, რომ ყე−ფის−გან
და−ი−ღა−ლა ერ−თი.
ო−რი ცხე−ნი ბა−ლახს ძოვს,
შინ წა−ვი−და ერ−თი.
ა−ბა, გა−მო−ი−ცა−ნი,
დარ−ჩა მხო−ლოდ - ერ−თი.

ჩემს სა−კუ−თარ თი−თებ−ზე
შე−ვის−წავ−ლე დათვ−ლა,
ერ−თი, ო−რი, სა−მი, ო−თხი,
მი−ვუ−მა−ტოთ ერ−თიც და
გახ−დე−ბა ხუ−თი.