დელ−ფი−ნე−ბის ანტ−რაქ−ცი−ონს
აღ−ტა−ცე−ბით უმ−ზერს მა−რი,
ამ ჭკვი−ა−ნი ცხო−ვე−ლე−ბის
შო−უ, სა−ო−ცა−რი ა−რი.
რო−გორ მ−წყობ−რად და−ცუ−რა−ვენ,
რა მა−ლა−ყებს გა−და−დი−ან,
მწვრთნე−ლებს რო−გორ უ−ჯე−რე−ბენ,
მათ−თან ყოფ−ნა რა კარ−გი−ა!
მათ−მა ცეკ−ვამ გა−ნაც−ვიფ−რა
თა−ვად მო−ცეკ−ვა−ვე ე−თო,
დე−დი, მეც მსურს ი−ლე−თე−ბი,
ა−სე კოხ−ტად გავაკე−თო.
სი−ტყვის თქმას ვერ ა−ხერ−ხე−ბენ
მო−ხიბ−ლუ−ლი პა−ტა−რე−ბი,
თვა−ლებს ვე−ღარ ა−შო−რე−ბენ,
ტაშს უკ−რა−ვენ გა−მა−ლე−ბით.
არ ვი−ცო−დი, თუ დელ−ფი−ნი
უჭკ−ვი−ა−ნე−სი რამ ი−ყო,
ეს რა ვნა−ხე - გა−ო−ცე−ბას
ვე−ღარ მა−ლას ჩვე−ნი ნი−კო.
გა−ვიზრ−დე−ბი, მა−თი მწვრთნე−ლი
უნ−და გავხ−დე - ამ−ბობს ბე−რო ,
ცეკ−ვა რა−ა, დელ−ფი−ნე−ბი
ნა−ხეთ, თუ არ ა−ვამ−ღე−რო.
მწვრთნე−ლო−ბით მეც მო−ვი−ხიბ−ლე, -
გვი−ზი−ა−რებს აზ−რებს მა−შო,
მე დელ−ფი−ნებს ი−სე გავწვრთ−ნი,
კა−ლათ−ბურ−თი ითამა−შონ.