ნუ გეშინია

რა გა−ში−ნებს, ჩი−ტუ−ნი−ავ,
მე და−გინგ−რევ ბუ−დეს გა−ნა?
ნი−ა−ვი რომ ნა−ზად არ−წევს
და უმ−ღე−რის ი−ავ−ნა−ნას!

მხო−ლოდ მინ−და, შენს პა−ტა−რებს
მი−ვე−ახ−ლო, ვე−სა−უბ−რო,
„მში−ა, მშიას“ რომ ჭყი−ვი−ან,
რა საჭ−მე−ლი მოს−წონთ უფ−რო?

მე შე−ვურ−ჩევ და მო−ვუ−ტან,
გა−მი−წყრე−ბა დე−და გა−ნა?
ჩემს დე−დი−კოს ძლი−ერ უყ−ვარს
ჩი−ტუ−ნე−ბი თქვე−ნის−თა−ნა!

ნუ დაფრ−თხე−ბი, ჩი−ტუ−ნი−ავ,
იჟ−ღურ−ტუ−ლე, ჩე−მო კარ−გო,
მინ−და ბუ−დე ყვა−ვი−ლე−ბით
მო−გირ−თო და მო−გი−ქარ−გო!