„სანტა კლაუსი წმინდა ნიკოლოზის პროტოტიპია“

- ჰოუ, ჰოუ, ჰოუ... დავეშვი საკვამურიდან!
- რას აკეთებ?
- სანტა კლაუსს ვბაძავ?
- ვინ სანტა კლაუსს, გინახავს საერთოდ?
- არა.
- ნაძვის ხის ქვეშ მისი მოტანილი საჩუქრები?
- არც ეგენი მინახავს.
- არაფერი არ არსებობს, გესმის! ადამიანები განწყობის შესაქმნელად იგონებენ ყველაფერს, ზღაპრებს იჯერებენ, რომ კარგ ხასიათზე იყვნენ...

- მაგას ჰქვია რწმენა! - შეუსწორა 6 წლის ნიკომ 12 წლის გივის და საკვამურზე დადგმული ფეხი ჩამოსწია. წელში გაიმართა, ცას ახედა და ძმასთან კამათი გააგრძელა: - რომ გავიზრდები, მინდა წავიდე ამ ღარიბი სოფლიდან შორს და სანტა კლაუსი გამოვიდე, ოღონდ ისეთი არა ზოგისთვის რომ არსებობს და ზოგისთვის არა. მე ყველას სანტა კლაუსი ვიქნები.

- მაგ რწმენით იარე! - უთხრა გივიმ დამცინავად და რახუნ-რახუნით ჩამოსრიალდა სახურავიდან.

დაუჯერებელია და... ნიკომ მართლაც რწმენით იარა თავისი ცხოვრების გზაზე. მთლად სანტა კლაუსი ვერა, მაგრამ მღვდელი გახდა... აღდგომისა და შობის დღესასწაულზე, მის ტაძარში შემოსულ ყველა მლოცველს ატანდა საჩუქარს... თვითონაც ბევრი არაფერი ებადა, მაგრამ დიდი ოჯახი ჰქონდა და ერთად საჩუქრებს დამზადებას მშვენივრად ართმევდნენ თავს. ნიკოსთვის ეს მნიშვნელოვანი საქმიანობა იყო, რადგან ყველაზე მეტად ხალხის გახარება სიამოვნებდა.

- ჰო, რწმენა და განწყობის შექმნაა ყველაფერი! - ხშირად უმეორებდა უფროს ძმას, რომელიც სულ გაბრაზებული დადიოდა და ეგონა „ქვეყანა ჩალითაა დახურული“, რომელშიც მზის სხივებიც ვერ აღწევენ.