- რატომ არის წვიმა სველი?

- წყალია და იმიტომ!

 - და წყალი რატომაა სველი?

 - რა იცი რომ სველია? – პატრა ნუცა არ ელოდა, რომ დედა კითხვას შემოუბრუნებდა და ცოტა დაიბნა. პასუხის მოსაძებნად ონკანიდან წვეთ-წვეთად ჩამომდინარე წყალს გახედა და სცადა რაც შეიძლება გულწრფელი ყოფილიყო...

 - ასე ვგრძნობ, როცა ხელებს ვიბან!

- მარტო ხელების დაბანის დროს? - გადაიკისკისა დედამ.

 - ცურვის დროსაც ვგრძნობ! - დააზუსტა ნუცამ და კითხვების დასმა საქმიანად გააგრძელა... - ვგრძნობ რაღას ნიშნავს?

 - ჩამეხუტე და აგიხსნი! - ნუცა ისე მოეხვია დედას, თითქოს ამ წინადადებას ელოდა მთელი დღე...

- გრძნობ რამეს? - ახლა დედის კითხვების დასმის ჯერი დადგა...

 - კი, შენი გულის ჩასვლა - ამოსვლას...

- მაგას გულისცემა ჰქვია! - ისევ გადაიკისკისა დედამ. - მე კიდევ ვგრძნობ, რომ ყველაზე ძალიან მიყვარს ის არსება, რომელიც ახლა გულზე მყავს მოკრული და ვგრძნობ, რომ ბედნიერი ვარ მასთან ერთად... - დედის ამ სიტყვების გაგონებაზე ნუცამ თავი ასწია და კიდევ რაღაც კითხვის დასმა დააპირა...

- ახლა არ მკითხო, ბედნიერება რა არისო?!.. - უმნიშვნელოდ აღშფოთდა დედა...

- ეჰ, არადა მაგ კითხვის დასმას ვაპირებდი... - ცხვირი ჩამოუშვა ნუციკომ - რატომ არ გინდა, რომ მიპასუხო?

 - არ მინდა – არა! არ ვიცი რა გიპასუხო... ბედნიერება ყველასათვის სხვადასხვა რამაა და იმდენი პასუხი არსებობს, რამდენიც ადამიანი.

–  როგორ უნდა მივხვდე, რომ ბედნიერი ვარ? - არ მოეშვა ნუციკო...

- თუ ფიქრობ, რომ ახლა ძალიან კარგად გრძნობ თავს, ჩათვალე, რომ ბედნიერი ხარ! - მოკლედ მოუჭრა პასუხი დედამ.

ნუციკოს გაეღიმა, დაფიქრდა და გახარებულმა წამოიძახა:  – მე ამ წუთას თავს ბედნიერად ვგრძნობ!

 - ძალინ კარგი! - უთხრა დედამ და ყავის მოდუღებას შეუდგა.

ნუციკო კი ისევ ბედნიერებაზე ფიქრობდა... მერე პურის ნამცეცებით სავსე კალათა აიღო და ჩიტების დაპურება დაიწყო აივანზე... ყრიდა ნუცა ნაფშხვენებს და თან ხმამაღლა იძახდა: მიირთვით, ჩიტებო, მიირთვით, უფ ... რა ბედნიერი ვარ! - უკვე მეორედ იყო ასე, მას შემდეგ, რაც გაიგო თუ როგორი გრძნობაა ბედნიერება.