ვახვახა დაბალი, მსუქანი და ბაჯბაჯა იხვია. ერთხელ ძალიან  აწყენინეს. გუბურასთან ქათმები იდგნენ, ახლო მანძილზე ფრენაში ვარჯიშობდნენ.  მათ ხომ შორს  გაფრენა არ შეუძლიათ. ვახვახამ არც კი იცოდა, რომ შინაური ფრინველების ფრენა საერთოდ შესაძლებელია. ერთხანს იდგა, ქათმებს გაკვირვებული უყურებდა, მერე თვითონაც მოუნდა ფრენა. ფრთა მოიქნია, მაგრამ მსუქანი ტანი ჰაერში ვერ აიტანა. 

ამას თვალი მოჰკრეს ქათმებმა:

-რაო, ვახვახ, შენც მოგინდა ფრენა?

-ვახ-ვახ! -გაეპასუხა მათ ვახვახა.

ქათმები კინაღამ სიცილით დაიხოცნენ:

-ამასაც ფრენა უნდა, ჩვენსავით!

-სულელი! ვერც კი ხვდება, რომ ვერასოდეს აფრინდება. ისეთი მსუქანია, დაგვაჯული!

-თანაც  მოკლე ფეხები აქვს, ნახეთ, სულ ნიჩბებს არ მიუგავს?

ასეთი  დაცინვით  ვახვახას  გული ძალიან ატკინეს.

ერთმა ყოყლოჩინა ყვინჩილამ იფიქრა, ამ ვახვახას სულ გადავრევო, აფრინდა, მაგრამ გუბურაზე  გადაფრენა ვერ შეძლო, წყალში ზღართანით ჩავარდა.

-მიშველეთ! ვიხრჩობი!-ძლივს დაიყივლა მამლაყინწამ. 

ქათმები აკაკანდნენ:

-გვიშველეთ! ვინ ხართ მადლიანი! ჩვენი ყვინჩილა იხრჩობა!

-ქათმებს  ხომ ცურვა არ შეგვიძლია! არავინ ხართ მადლიანი?

ცურვა ხომ ვახვახას შეეძლო! იხვი სასწრაფოდ გუბურაში შეცურდა. ერთი გენახათ,  თავისი ნიჩაბა ფეხებით წყალს როგორ მარჯვედ მიაპობდა:

-ვახ-ვახ! უკვე ახლოს ვარ! გამაგრდი, ყვინჩილა!

ყვინჩილა დახრჩობას კი გადაურჩა, მაგრამ ქათმებს სირცხვილისგან ენა ჩავარდნოდათ. ამ ამბავს ინდაურო ფხორაც უყურებდა. იმან ქათმები დატუქსა:

-თუ დარწმუნებული არ ხარ, რაიმეს ცოდნა არ უნდა დაიჩემო და არც თავი მოიწონო. ვინც სხვას დასცინის, თვითონვე გახდება დასაცინი... შენ კი გმირი ყოფილხარ, ჩვენო ვახვახა, გმი-რი!

-ვახ-ვახ!-გაეპასუხა მას ვახვახა,-განა ასეთი რა გმირობა ჩავიდინეო.