პატარა გიორგი  ოცნებობს;

-ახ, ნეტავ, ფეხმარდი ცხენი მყავდეს!  ნეტავ, რკინის პერანგი მქონდეს და ბასრი ხმალი!

-რკინის პერანგი და ხმალი?-ბებო იცინის,-ნეტავ, რად გინდა?

გიორგიმ ხის ხმალი მოიმარჯვა, ჯოხის ცხენზე შეჯდა და მონდორზე გააჭენ-გამოაჭენა. მინდორი ბაბუაწვერებით იყო სავსე:

-აბა, დამიდექით! ეს მე ვარ-მტრების რისხვა გიორგი!-მოიქნია ხის ხმალი და ბაბუაწვერებს სულ ბღვირი ადინა.

ბაბუაწვერებს შიშის კანკალი შედგათ:

-რას გვერჩის? რა დავუშავეთ?

ბიჭი  მინდორში ჯოხის რაშით დაჰქროდა. უცებ ჩრდილში წამოგორებულ თხას დაეჯახა. თხა გაბრაზდა,  მაშინვე წამოხტა და  ჩვენს გმირს გამოენთო. გიორგიმ რაშიც გვერდზე მოისროლა და ხმალიც, კისრისტეხით მოქუსლა შინისაკენ. ისე ბღაოდა, ციდან მზემაც კი გაოცებით ჩამოიხედა. კიდევ კარგი, ბებო სახლიდან გამოვარდა და ბიჭი სირცხვილს გადაარჩინა. თხამ ამაყად გასწია ჩრდილისკენ, ბებომ კი შვილიშვილი კალთაში ჩაისვა და მოეფერა. 

ბაბუაწვერებმა იმდენი იცინეს, იმდენი იხითხითეს, რომ ბუსუსები სულ დაიფერთხეს, მინდორი სულ გადაათეთრეს.