ბურდღუნა დათუნია ბუთა ტყეში უსაქმოდ დაეხეტებოდა. ნაძვის ნერგს დაეჭიდა, - დიდმა ხეებმა დაუტატანეს, - არ გადატეხოო. ნეკერჩხალზე აცოცდა, - ჩიტუნია რიამ გაკიცხა, ბუდე არ ჩამომიშალოო.

მოულოდნელად უცნაური ზუზუნი გაიგონა...

- ესეც ასე, - გაუხარდა დათუნიას, - სკა ვიპოვე! პირს მალე გემრიელი თაფლით ჩავიტკბარუნებ!

დიდსა და ძველ ხეს მართლა ჰქონოდა ფუღურო, ფუღუროში კი ფუტკრებს მართლა გაემართათ სკა. დათუნია ხეზე აცოცდა.

ფუტკრებმა დაინახეს და შორიდანვე დაუზუზუნეს:

- ბუთა, ნეტავ, სად მოძვრები? დათვო, ფუჭად ნუ მოცდები!

დათვი განა იმათ უსმენდა, სულ მიცოცავდა და მიცოცავდა. ფუტკრები უფრო აფორიაქდნენ:

- ფრთხილად, დათუნა, ფრთხილად, ჯერ გვესაუბრა ტკბილად!

როცა ამანაც არ გაჭრა, სცადეს, აეხსნათ:

- სკა ხომ ჩვენი ქალაქია, თაფლს ვინახავთ ბარაქიანს...

- ჰოდა იმ თაფლს დღეს მე მივირთმევ, - უტიფრად გამოაცხადა ბუთამ და ფუღუროში ჩაიხედა. ფუტკრებმა ერთხელაც გააფრთხილეს:

- დაიცა, დათვო, დაიცა, თაფლი გეთხოვა მაინცა.

- ბოლოსდაბოლოს, დათვი ვარ, თხოვნა რაში მჭირდება? - დათვმა თათი ფიჭით ამოვსებულ სკაში ატაკა.

გაბრაზებული ფუტკრები სკიდან ამოიშალნენ:

- სკა, განა, შენი ბუნაგია! დახეთ, დათვი რა მსუნაგია!

დათვი კი თაფლით გალიცლიცებულ სკაში ლამის თავით ჩამძვრალიყო. ფუტკრები გაავდნენ, ღორმუცელას ვაჟკაცურად შეუტიეს:

- სკას დავიცავთ კაცურად, ვიბრძოლებთ მამაცურად!

- ოჰ, თქვე ბზუილა პაწიებო! ფუტკრებო, მართლა ქვაწვიებო!- დაიღრიალა დაკბენილმა ბუთამ, თავი ვერ შეიკავა და ხის ტოტს მოსწყდა, ძირს სულ ლაწალუწით ჩამოქანდა:

- ვაიმე, დედა, ვვარდები! დროც კი არა მაქვს დარდების!

ფუტკრებმა მიაძახეს:

- აი, უქნარა წავიდა, ნახეთ, თავს როგორ გავიდა?!

კიდევ კარგი, ხის ტოტებმა შეაკავეს და ბუთა ძირს რბილად დაეცა. შერცხვენილი დათვი წამოხტა და შინისაკენ სულ ფაცხაფუცხით მოუსვა.

ფუტკრები მაინც ზუზუნებდნენ, ალბათ, სიცილით იხოცებოდნენ:

- ხომ ნახეთ, როგორ გაიქცა! თაფლი ეთხოვა მაინცა!

ბუთა ტყის ვიწრო ბილიკზე მიძუნძულებდა, მიბურდღუნებდა, მიბურტყუნებდა:

- ჩემს ბედს ისემც რა ვუთხარი! დათვს ამარცხებდეს ფუტკარი?!