ბურდღუნა დათუნია ბუთა ტყეში უსაქმოდ დაეხეტებოდა. ნაძვის ნერგს დაეჭიდა,- დიდმა ხეებმა დაუტატანეს,-არ გადატეხოო. ნეკერჩხალზე აცოცდა,- ჩიტუნია რიამ გაკიცხა, ბუდე არ ჩამომიშალოო.

მოულოდნელად უცნაური ზუზუნი გაიგონა...

-ესეც ასე,-გაუხარდა დათუნიას,- სკა ვიპოვე! პირს მალე გემრიელი თაფლით ჩავიტკბარუნებ!

დიდსა და ძველ ხეს მართლა ჰქონოდა ფუღურო, ფუღუროში კი ფუტკრებს მართლა გაემართათ სკა.  დათუნია ხეზე აცოცდა.

ფუტკრებმა დაინახეს და შორიდანვე დაუზუზუნეს:

-ბუთა, ნეტავ, სად მოძვრები? დათვო, ფუჭად ნუ მოცდები!

დათვი განა იმათ უსმენდა, სულ მიცოცავდა და მიცოცავდა. ფუტკრები უფრო აფორიაქდნენ:

-ფრთხილად, დათუნა, ფრთხილად, ჯერ გვესაუბრა ტკბილად!

როცა ამანაც არ გაჭრა, სცადეს, აეხსნათ:

-სკა ხომ ჩვენი ქალაქია, თაფლს ვინახავთ ბარაქიანს...

-ჰოდა იმ თაფლს დღეს მე მივირთმევ,-უტიფრად გამოაცხადა ბუთამ და ფუღუროში ჩაიხედა. ფუტკრებმა ერთხელაც გააფრთხილეს:

-დაიცა, დათვო, დაიცა, თაფლი გეთხოვა მაინცა.

-ბოლოსდაბოლოს, დათვი ვარ, თხოვნა რაში მჭირდება?- დათვმა თათი ფიჭით ამოვსებულ სკაში  ატაკა.

გაბრაზებული ფუტკრები სკიდან ამოიშალნენ:

-სკა, განა, შენი ბუნაგია!  დახეთ, დათვი რა მსუნაგია!

დათვი კი თაფლით გალიცლიცებულ სკაში ლამის თავით ჩამძვრალიყო. ფუტკრები გაავდნენ,  ღორმუცელას ვაჟკაცურად შეუტიეს:

-სკას დავიცავთ კაცურად, ვიბრძოლებთ მამაცურად!

- ოჰ, თქვე ბზუილა პაწიებო! ფუტკრებო, მართლა ქვაწვიებო!- დაიღრიალა დაკბენილმა ბუთამ, თავი ვერ შეიკავა და ხის ტოტს მოსწყდა, ძირს სულ ლაწალუწით ჩამოქანდა:

-ვაიმე,დედა, ვვარდები! დროც კი არა მაქვს დარდების!

ფუტკრებმა მიაძახეს:

-აი, უქნარა  წავიდა, ნახეთ, თავს როგორ გავიდა?!

კიდევ კარგი, ხის ტოტებმა შეაკავეს  და ბუთა ძირს რბილად დაეცა. შერცხვენილი დათვი წამოხტა  და შინისაკენ  სულ ფაცხაფუცხით მოუსვა.

ფუტკრები მაინც ზუზუნებდნენ, ალბათ, სიცილით იხოცებოდნენ:

-ხომ ნახეთ,  როგორ გაიქცა!  თაფლი ეთხოვა მაინცა!

ბუთა ტყის ვიწრო ბილიკზე მიძუნძულებდა, მიბურდღუნებდა, მიბურტყუნებდა:

-ჩემს ბედს ისემც რა ვუთხარი!  დათვს ამარცხებდეს ფუტკარი ?!