-მე ქვეყანას სინათლესა და სითბოს ვაძლევ!-თავს იწონებდა მზე.

-მე მაცოცხლებელ წვიმას,-გაიძახოდა ღრუბელი.

-მე ხომ უხვი წყლით ვარ ცნობილი! -გაიძახოდა მდინარე.

-მე კი შრიალა ტყეებით!-ამაყობდა მიწა. 

ხმა გოლიათმა  მთამაც  კი ამოიღო:

-თავს რატომ იქებთ? რა გიკვირთ? ჩვენს დედამიწას ყველა რაღაცით უნდა ახარებდეს. 

-მთაო, მუდამ გაუნძრევლად მდგარო, შენ  რით გვახარებ?-ყველამ გაიცინა.

მთამ გაიღიმა, გულმკერდი გადაიხსნა და ქვეყანას ანკარა წყარო აჩუქა. წყაროს პაწია ნაკადმა ფერდობი ხტუნვა-ხტუნვით ჩამოირბინა,  მთის ძირთან შეგუბდა და აბუყბუყდა:

-გამარჯობათ! გამარჯობათ! ეს მე ვარ!-მთის წყარო!

მთასთან ახლოს სოფელი ყოფილიყო. სოფელს   ძალიან გაუხარდა წყაროს დაბადება:

-აბა, წყაროვ, ბროლის წყაროვ, მთის გულმკერდში ნაგუბარო,  წვრილ ნაკადად მოწანწკარევ, წყაროვ, სოფლის საფიცარო!  წვეთ-წვეთად რას მოგვიყვები? შენ რით უნდა გაგვახარო? 

წყარომ თავისი წკრიალა სიმღერა გააგრძელა, საკუთარ თავზე კი არაფერი თქვა. თურმე დედიკო მთამ პირველად ის ასწავლა, რომ კარგი საქმეები ჩუმად, უთქმელად  უნდა აკეთო.