- მე ქვეყანას სინათლესა და სითბოს ვაძლევ! -თავს იწონებდა მზე.
- მე მაცოცხლებელ წვიმას, -გაიძახოდა ღრუბელი.
- მე ხომ უხვი წყლით ვარ ცნობილი! -გაიძახოდა მდინარე.
- მე კი შრიალა ტყეებით! -ამაყობდა მიწა.
ხმა გოლიათმა მთამაც კი ამოიღო:
- თავს რატომ იქებთ? რა გიკვირთ? ჩვენს დედამიწას ყველა რაღაცით უნდა ახარებდეს.
- მთაო, მუდამ გაუნძრევლად მდგარო, შენ რით გვახარებ? -ყველამ გაიცინა.
მთამ გაიღიმა, გულმკერდი გადაიხსნა და ქვეყანას ანკარა წყარო აჩუქა. წყაროს პაწია ნაკადმა ფერდობი ხტუნვა-ხტუნვით ჩამოირბინა, მთის ძირთან შეგუბდა და აბუყბუყდა:
- გამარჯობათ! გამარჯობათ! ეს მე ვარ! -მთის წყარო!
მთასთან ახლოს სოფელი ყოფილიყო. სოფელს ძალიან გაუხარდა წყაროს დაბადება:
- აბა, წყაროვ, ბროლის წყაროვ, მთის გულმკერდში ნაგუბარო, წვრილ ნაკადად მოწანწკარევ, წყაროვ, სოფლის საფიცარო! წვეთ-წვეთად რას მოგვიყვები? შენ რით უნდა გაგვახარო?
წყარომ თავისი წკრიალა სიმღერა გააგრძელა, საკუთარ თავზე კი არაფერი თქვა. თურმე დედიკო მთამ პირველად ის ასწავლა, რომ კარგი საქმეები ჩუმად, უთქმელად უნდა აკეთო.
სხვა მოთხრობები
დაეხმარე სახელის შერჩევაში
შეაქეთ ბავშვი, როდესაც ის აჩვენებს პროგრესს ტანტრუმების მართვაში.
ზოგადი ინფორმაცია
სასწავლო ცენტრი
ბავშვის სახელები
საბავშვო ლექსები
საინტერესო