მაშინ ჭიამაია მწერი კი არა, ელფი იყო-ყვავილების ფერია. სახელად მაია ერქვა. პაწია გოგონას წითელი, შავად დაწინწკლული კაბა ეცვა და გამჭვირვალე ფრთები ჰქონდა. მაია და სხვა ელფები ყვავილებში ცხოვრობდნენ.

მზე მაიას დიდი მეგობარი იყო. ფერიას ამინდის შესახებ ატყობინებდა.

ერთხელ მზე ავად გახდა და თავისი ოქროს სასახლიდან დიდხანს არ გამოსულა. დაბლა ქარი გაბატონდა. ქარმა ცაზე შავი, საზარელი ღრუბლები შეყარა. ჩამობნელდა. აცივდა. ფერიებს ძალიან გაუჭირდათ.

- მზესთან წავალ, -თქვა მაიამ, -გავიგებ, როგორაა.

აფრენა დააპირა, მაგრამ ქარმა საზარლად დაუბერა და ძირს ჩამოაგდო.

- არ გაგიშვებ! -დაიგუგუნა ქარმა, - მე უნდა ვიბატონო! თქვენ კი წასვლა მოგიწევთ... წადით! დაიკარგეთ აქედან!

- არ!, არა! სამშობლოს ვერ მივატოვებთ! -ატირდნენ ელფები.

- თქვენი საყვარელი მზე ჩაქრა. თუ ახლავე არ გაემგზავრებით, ძლიერად დავუბერავ და ისე შორს გაგაქანებთ, ერთმანეთსაც დაკარგავთ!

ატირდნენ საბრალო ელფები, მაგრამ სხვა რა გზა იყო, სასწრაფოდ აფრინდნენ და სამხრეთისკენ გასწიეს. ფერია მაია მათ ჩამორჩა, ზემოდან გადმოხედა თავის სამშობლოს და ბუნებას შეევედრა:

- დამმალე, დამიფარე ქარისგან... ნუ ვიქნები ელფი... ოღონდ ნება მომეცი, სამშობლოში დავრჩე!

ბუნებას შეეცოდა პაწია ელფი. უცებ გაიელვა და ჭიამაიად ქცეული მაია ყვავილზე დაეცა. ქარმა ბევრი ეძება, მაგრამ ვერ იპოვა.

მზე გამოკეთდა და თავისი სასახლიდან გამობრძანდა. საზარელი, შავი ღრუბლები რომ დაინახა, ძალიან გაბრაზდა. გამოყო ოქროს ხელი და ისინი ნაკუწებად აქცია. ქარი გაიქცა და ღრუბლებიც გაირეკა.

დიდხანს ეძება მზემ თავისი მეგობარი. ვერსად ნახა და დაღონდა. უცებ ერთ ყვავილზე პაწია, წითელი, შავად დაწინწკლული მწერი შენიშნა:

- ეს პატარა ძალიან ჰგავს ჩემს მეგობარს! -თქვა მზემ, - მოდი, სახელად ჭიამაიას დავარქმევ! გამარჯობა, ჭიამაია!

გახარებულმა ჭიამიამ ფრთები გაშალა და აფრინდა. მზისთვის არაფერი უთქვამს. იფიქრა, გული ეტკინებაო.

იმ დღიდან მზე და ჭიამაია დიდი მეგობრები არიან.

- ჭია, ჭია-მაია, ხვალ როგორი დარია? -ეკითხებიან. ჭიამაია მაშინვე მზესთან მიფრინავს, რომ ამინდის შესახებ გამოჰკითხოს. ყველას ძალიან უყვარს. მან ხომ სამშობლოს გამო ელფობა დათმო. თანაც ასეთი ლამაზია, ასეთი საყვარელი!