დათვმა მიწა თათით მოსინჯა, მყარი მოეჩვენა და გზა განაგრძო, რატომ მოსინჯა და ხაფანგის სუნი ეცა, მაგრამ მსუბუქად გაციებული იყო და ცხვირს არ ენდო... თამამად გადადგა ერთი, ორი, სამი ნაბიჯი და მეოთხეზე ორმოში მოადინა ზღართანი.. იქ კი უშველებელი ხაფანგი დახვდა, რომელიც წკაპ და ჩაიკეტა, დათვის ფეხი კი შიგნით მოექცა და აბა მისი გათავისუფლება რა ადვილი საქმე იყო. დათვის ღრიალმა ჩიტები დააფრთხო ხეებზე, ფოთლები და ბალახები შეარხია და გარემო გააყრუა, თან ფიქრობდა: არც ისე გაციებული ვყოფილვარო და გულში ეღიმებოდა... რატომ ეღიმებოდა და სიამაყისგან; ამაყი იყო დათუჩა, რომ ასეთი კარგი ყნოსვა ჰქონდა... ჰო, კარგით, კარგით, ერთხელ არ ენდო და ნუ უსაყვედურებთ ახლა ამის გამო, შეცდომები ხომ იმიტომ მოგვდის, რომ სწორად მოქცევა ვისწავლოთ? დათვის ასე მოიქცევა და ყოველთვის დაუჯერებს ამის შემდეგ ყნოსვას, მაგრამ ახლა რა ქნას? რა მოიმოქმედოს? ფეხი რომ გამოწიოს უარესად ეტკინება. სხვა იარაღი სჭირდება, ნეტავ ყნოსვის გარდა კიდევ რა აქვთ მაგარი დათვებს? რა და მაგარი ძილი შეუძლიათ მთელი ზამთრის განმავლობაში... არააა, ძილი ახლა არ გამოადგება, რამე სხვა სჭირდება... კბილები? კბილები და ბრჭყალები რომ გამოიყენოს ხაფანგის გასახსნელად რა უჭირს? არ არის ცუდი იდეა. დათვმა დრუნჩი გაჭირვებით მიწია ხაფანგამდე, ცოტა კიდევ დაიხარა, მერე მაგრა ჩაეჭიდა რკინის ყულფს და აწევა სცადა. მძიმე იყო. პირს თათები მიახმარა, ბრჭყალები რის ვაი-ვაგლახით შეაცურა ყულფში და კიდევ ერთხელ მოსინჯა რკინის მაღლა აწევა. წკაპ! დაიძახა ხაფანგმა და უცებ არ გაიხსნა?!. „ჰეჰ, რა კარგიაა!“ წამოიძახა დათუჩამ და ნატკენი ფეხი გვერდზე გამოსწია, პატარა ორმოდან მარტივად ამოცოცდა და ყნოსვა-ყნოსვით გაუდგა გზას. ყნოსვა-ყნოსვით იმიტომ, რომ ძალიან შიოდა და ახლო-მახლო კენკრა ეგულებოდა... ჰოდა, აბა კენკრამდე უკეთესად ვინ მიიყვანდა ვიდრე საკუთარი ყნოსვა? თუმცა სამი ძლიერი და ერთი მტკივანი თათიც დაეხმარა ამაში...