- მომეჭიდეთ, მომეჭიდეთ, არ არის პრობლემა. ძალიან გეშინიათ ფრენის?.. - ეუბნებოდა გოგონა სკამზე აკრულ ბიჭს, რომელმაც, ცხადია შემთხვევით იპოვა მისი ხელი და ინსტინქტურად მთელი ძალით ჩაებღაუჯა, როგორც ხავსს წყალწაღებული... 

- მანქანით მგზავრობისაც გეშინიათ? -  არ ჩუმდებოდა გოგონა.

- არა, რატომ?.. - ხმა ამოიღო მგზავრმა.

- ჰმ, უცნაურია! ავტოკატასტროფაში გაცილებით მეტი ადამიანი იღუპება, ვიდრე თვითმფრინავის ჩამოვარდნით. ავიაკატასტროფაში რომ მოხვდე, არ არის საკმარისი რამე დაზიანდეს,  აუცილებელია რამდენიმე პრობლემა დაემთხვას ერთმანეთს... მაგალითად, დაზიანებას თან დაერთოს ძლიერი უამინდობა და გადამფრენი ჩიტები გაიჭედნონ ვენტილაციაში... ასეც რომ დაგვემართოს, პარაშუტით გადავფრინდებით, რაც ძალიან საინტერესოა... უბრალოდ მინდა აგიხსნათ, მინიმალურია იმის შანსი, რომ ჩვენ ადგილამდე ვერ მივფრინდეთ, თითქმის გამორიცხულია. ამიტომ ისიამოვნეთ. 

- რით ვისიამოვნო? - შეწუხდა ბიჭი.

- რით და აფრენის დროს, ღამით, არის წუთი, როცა ზემოდან დედამიწა ულამაზეს მორთულ ნაძვის ხეს ჩამოგავს. დაჯექით ილუმინატორთან და ისიამოვნეთ მანამ, სანამ  ღრუბლების ზემოთ არ მოვექცევით. ადგილს მე გაგიცვლით.

- ახლა ვერ ავდგები, უკვე იწყებს აფრენას, ღვედების შეკვრის მაჩვენებელი გამორთული არ არის. წესებს ვერ დავარღვევ, არ შემიძლია...

- და რომ შეგეძლოთ, მართლა ისე მოიქცეოდით, როგორც მე გითხარით? -  თვალები გაუფართოვდა გოგონას.

- სავარაუდოდ...

- რა მაგარია, ესე იგი დაგაფიქრეთ და ცოტა შიშიც გაგიქრეთ არა? - ბიჭს გაეცინა.

- გიხარიათ, რომ რაღაც გამოგივიდათ?

- ჰო, ხელსაც აღარ მიჭერთ უკვე, შეამჩნიეთ?

- უკაცრავად, არ მინდოდა... -  იღიმოდა ბიჭი და ფიქრობდა, თურმე მხოლოდ რამდენიმე ფრაზის გაგონება სჭირდებოდა იმისთვის, რომ რაღაც დამოკიდებულებები შეეცვალა. ილუმინატორთან გადაჯდომაც უნდოდა, მაგრამ აბა როგორ, ძალიან კანონმორჩილი გახლდათ და ამას ვერ იზამდა. გოგონა კი მზად იყო მისთვის ადგილი გაეცვალა, ისიც იყო კანონმორჩილი, მაგრამ ჯერ 20 წელიც არ შესრულებოდა - სიცელქე და ახალგაზრდობა კი მინიმალური წესების დარღვევისკენ თამამად უბიძგებდა. იმ დღეს ნაძვის ხესავით აკაშკაშებულ დედამიწას მხოლოდ 2 წამით მოკრა თვალი, შეშინებული, 33-ს გადაცილებული  მგზავრის გართობით იყო დაკავებული...

ეშვებოდნენ. 

- დაფრენის დროს არ არის დედამიწა ნაძვის ხესავით ლამაზი? - იკითხა ბიჭმა, რომელიც ახლა ილუმინატორთან იჯდა.

- კი, არის, მაგრამ გათენდა, ვერ შეამჩნიე? - უკვე შენობით საუბრობდნენ და შიშის გამო აღარ ეჭირათ ერთმანეთის ხელის გულები...