მუხა, ია და ენძელა
მუ−ხის ძირ−ში დას−კუ−პუ−ლა
ენ−ძე−ლა და ლურ−ჯი ი−ა,
სიყ−ვა−რუ−ლით გვიმ−ზე−რენ
მათ მე−გობ−რო−ბა იცი−ან.
მუ−ხის ტო−ტი და−ი−ცავს
წვი−მი−სა და თქე−შის−გან,
თვა−ლებს კარ−გად ა−ხე−ლენ,
თანხ−მო−ბა აქვ−თო მზისგან.
ი−ა - ენ−ძე−ლას ვუმ−ღე−რით
ლექ−სებს ვუძღვ−ნით ბევრ−ზე ბევრს,
ვე−თაყვ−ნე−ბით მათ მზე−რას,
გუ−ლი ხა−ლი−სით ძგერს.
ის ა−ლა−მა−ზებს სამ−ყა−როს
ყვე−ლა ბუჩქ−სა და ხეს,
სა−ო−ცა−რი სურ−ნე−ლი აქვს,
მუ−დამ შეჰ−ხა−რის მზეს.
ავტორის შესახებ
სხვა ლექსები ამავე კატეგორიებიდან
დაახლოებით ამავე ზომის ლექსები კატეგორიებიდან ლექსები ყვავილებზე, მცენარეებზე და ლექსები ხეებზე
 |
მუმლი მუხასაოხალხური |
 |
იაედუარდ უგულავა |
 |
ჩემს ვარსკვლავსნიკოლოზ ბარათაშვილი |
 |
კრწანისის ყაყაჩოებილადო ასათიანი |
 |
ვაი დედასა!ნოდარ დუმბაძე |
უფრო მცირე ზომის ლექსები კატეგორიებიდან ლექსები ყვავილებზე, მცენარეებზე და ლექსები ხეებზე
 |
იის სალამინათია აბულაძე |
 |
გოგრაგივი ჭიჭინაძე |
 |
ჩემი მეგობარი გაზაფხულიფატმან ბოჭორიშვილი |
 |
ბოლოკი და ჭარხალინუნუ ჯანელიძე |
 |
ნუციკო და ბალინანა სამხარაძე |
უფრო დიდი ზომის ლექსები კატეგორიებიდან ლექსები ყვავილებზე, მცენარეებზე და ლექსები ხეებზე
 |
ატმის ყვავილებიგალაკტიონ ტაბიძე |
 |
თქვენი ჭირიმე, ჰო, მთებოვაჟა–ფშაველა |
|
1795 წლის სახსოვრადვაჟა–ფშაველა |
 |
იაშიო მღვიმელი |
|
ბუნების გლოვავაჟა–ფშაველა |
