მზის ჩასვლის მერე
გომ−ბორს ი−ქით ჩა−ვი−და მზე,
ბრი−ა−ლებ−და ყვა−რე−ლი,
რა−ღაც უ−ცხო სხი−ვით სავ−სე,
თვა−ლის გა−სა−ხა−რე−ლი.
მზე ჩა−სუ−ლიც -
ა−თას ფუნ−ჯით
ცე−ცხლის ვნე−ბით მხატვ−რობ−და,
ირგვ−ლივ მთებ−ზე და−და−ის−და,
ვარ−დის−ფე−რად დატ−ბორ−და...
მერ−მე მწუხ−რი,
მერ−მე ბინ−დი...
სულ−თან გაყ−რის წვა−ლე−ბა,
ივ−ნი−სის დღის მშვიდ−ზე მშვი−დი -
გარ−და... გარ−და... ცვა−ლე−ბა...
და, ჰა, ო−რის გულგ−რი−ლო−ბა,
რა მი−წა და
რა−ღა - ცა...
რა−ღაც მე−აფ−სუ−სე−ბა და
ნაღვ−ლით მავ−სებს რა−ღაცა.
ავტორის შესახებ
სხვა ლექსები ამავე კატეგორიებიდან
დაახლოებით ამავე ზომის ლექსები კატეგორიებიდან ლექსები ზაფხულზე და ლექსები მზეზე
სამწუხაროდ, სხვა ამავე ზომის ლექსები, რომელიც ამავე კატეგორიებშია, ვერ მოიძებნა | |
უფრო მცირე ზომის ლექსები კატეგორიებიდან ლექსები ზაფხულზე და ლექსები მზეზე
სამწუხაროდ, სხვა უფრო მცირე ზომის ლექსები ამავეე კატეგორიიდან ვერ მოიძებნა | |
უფრო დიდი ზომის ლექსები კატეგორიებიდან ლექსები ზაფხულზე და ლექსები მზეზე
 |
მზეო თიბათვისაგალაკტიონ ტაბიძე |
 |
ვპოვე ტაძარი შესაფარი, უდაბნოდ მდგარი;ნიკოლოზ ბარათაშვილი |
 |
მუდარავაჟა–ფშაველა |
 |
*** (მზე პირს იბანს და წვეთებით სულ დასველდა საქანელა)ქეთევან კვიტატიანი |
|
მთაწმინდის მთვარეგალაკტიონ ტაბიძე |
