ვერ მო−ი−შა−ლა წუწ−კო−ბა
ერთ−მა პა−ტა−რა წრუ−წუ−ნამ,
დე−დის მო−ტა−ნილ კაკ−ლე−ულს
ნე−ტავ, გე−მო რად უ−წუ−ნა?

დაჰკ−რა ფე−ხი და ერთ ბე−ღელს
გა−მო−უ−ჩიჩქ−ნა ჭუჭ−რუ−ტი.
ბი−ნა−საც აქ და−ვი−დე−ბო _
გა−ი−ძა−ხო−და ჩურ−ჩუ−ტი,

ზი−და და ზი−და სი−მინ−დის
ჯერ ტა−რო, მე−რე მარც−ვა−ლი...
ზღვა კოვ−ზით და−ი−ლი−ა−ო,
სიბრძ−ნე ყო−ფი−ლა მარ−თა−ლი;

ბეღ−ლის პატ−რონ−საც ერთ დი−ლით
ბე−ღე−ლი დახვ−და დაც−ლი−ლი,
_ ქურ−დი მი−ნა−ხავს, ჩე−მი კი
სი−მინდ−ზე ყო−ფი−ლაო აც−რი−ლი,

ჰო−და, ად−გა და ჭუჭ−რუ−ტანს
ხა−ფან−გი იქ−ვე ჩა−უდ−გა...
მე ი−მას ვე−რა _ ვერ გე−ტყვით,
რა დღეც წრუ−წუ−ნას და−უდ−გა...