მი−წას თოვ−ლი ე−ფი−ნა,
სუს−ხი ი−ყო, ცი−ო−და,
ცი−დან თოვ−ლის ფან−ტე−ლი
ხვავ−რი−ე−ლად ცვი−ო−და.

მინდვ−რებს, ტყე−ებს, მდე−ლო−ებს
თოვ−ლი საბ−ნად ე−ხუ−რა,
ხის ტოტ−ზე ცახ−ცა−ხებ−და
პა−წა−წი−ნა ბე−ღუ−რა.

შეჰ−ყუ−რებ−და ზამ−თარს და
გა−ზა−ფხულ−ზე ფიქ−რობ−და,
მი−სი ფიქ−რი მზი−ა−ნი
დღე−ე−ბის−კენ მიჰქ−რო−და.

უ−ცებ შე−იფრ−თხი−ა−ლა,
ნე−ტავ, რა მო−ე−ყუ−რა?
ზამ−თარს არ უ−შინ−დე−ბა
პა−წა−წი−ნა ბე−ღუ−რა.

ა−ჭიკ−ჭიკ−და, ამ−ღერ−და:
-რაც არ უნ−და ცი−ო−დეს,
ცი−დან თოვ−ლის ფან−ტე−ლი
რა−გინდ უხ−ვად ცვი−ო−დეს,

მა−ინც მო−ვა ნა−ნატ−რი,
ტურ−ფა გა−ზა−ფხუ−ლი−ო,
ი−სევ გა−ხა−ლის−დე−ბა
ჩე−მი ციცქ−ნა გუ−ლი−ო.

ბუ−ნე−ბა არ დარ−ჩე−ბა
ცი−ვი ზამთ−რის ა−მა−რა,-
გად−მოგვ−ძა−ხა ბე−ღუ−რამ
და ცად შეკ−რა კა−მა−რა.