რომ ვუმ−ზერ გაშ−ლილ ველ-მინდვრებს
და აყ−ვა−ვე−ბულ ტყის−პი−რებს,
მდელოს-ათასფრად და−ქარ−გულს,
ხა−ვერ−დი−ვით რომ ბი−ბი−ნებს,
ფრთა მესხ−მის სი−ხა−რუ−ლის−გან,
ვი−ღი−მი, ტკბი−ლად ვღი−ღი−ნებ...
თავს მზე დაგვ−ნა−თის ცხრათ−ვა−ლა,
ზე−ცა მი−ცი−ნის კრი−ა−ლა,
ჩიტ−მა მე−გობ−რად ჩამთ−ვა−ლა,
ჭიკ−ჭი−კით გა−და−მი−ა−რა.
ღმერ−თო, ეს ჩი−ტი მი−ცო−ცხლე,
არ გა−უ−ჩი−ნო ი−ა−რა!
მთას ლურ−ჯი ქუ−დი უხ−დე−ბა,
წყა−რო წმინ−და−ა, კრი−ა−ლა...
ჩიტ−მა მე−გობ−რად ჩამთ−ვა−ლა,-
ჭიკ−ჭი−კით გა−და−მი−ა−რა!