ბურ−თი
თურ−მე მა−თეს ბე−ბო ა−ნამ
ჭრე−ლი ბურ−თი მო−უ−ტა−ნა,
და მას შემ−დეგ თურ−მე მა−თე
დღე და ღა−მე იმ ბურთს დას−დევს.
ბიჭს კი ბავშ−ვე−ბი დას−დე−ვენ,
მე−რე მუ−რაც მო−ქას−ქა−სებს.

ყვე−ლა მა−თეს უ−ჯავრ−დე−ბა:
-ბურთს რა−ტომ არ გვა−თა−მა−შებ?
მე−გობ−რებს სულ არ ა−ფა−სებ,
რად იქ−ცე−ვი, მა−თე, ა−სე?
ყუ−რა−დღე−ბას არც კი გვაქ−ცევ,
ბრა−ზი გვახრ−ჩობს, ბოღ−მა გვავ−სებს...

თურ−მე ბე−ბოც ნა−წყე−ნი−ა:
-ბი−ჭო, ნე−ტა, რას შვრე−ბი−ო,
მე−გობ−რე−ბის ნაცვ−ლად მხო−ლოდ
ამ ბურთს ე−თა−მა−შე−ბი−ო.
ა−რა, ა−სე არ გა−მო−ვა,
მო−იმ−დუ−რე ბავშ−ვე−ბიო.

ჩე−მო მა−თე, ამ საქ−ცი−ელს
ვე−რა, ვერ მო−გი−წო−ნე−ბო,
ი−ცო−დე, ამ და−რი−გე−ბას
კვლავ ბევრ−ჯერ მო−ი−გო−ნე−ბო.