სექ−ტემ−ბე−რი−ა, სწავ−ლა ი−წყე−ბა,
ჩან−თას და წიგ−ნებს მყი−დუ−ლობს დე−და,
ცო−ტა გრძე−ლი მაქვს ლურ−ჯი შარ−ვა−ლი,
მაგ−რამ ძა−ლი−ან მიხ−დე−ბა ზე−და.
15 სექ−ტემ−ბერს სკო−ლა−ში წა−ვალ,
გრძე−ლი ზა−რის ხმა მიგ−ვიწ−ვევს კლას−ში,
“რო−გო−რა ხა−რო? “ - მკი−თხავს მა−რი−ტა
და ძველ სი−მორ−ცხვეს ვიგრძ−ნობ მის ხმა−ში.
“მომენატრეო!” - მე−ტყვის ი−ლი−ა,
ა−იც−რემ−ლე−ბა ეგ დათ−ვის ბე−ლი,
გა−ი−ბად−რე−ბა ვი−ცი გი−ორ−გი,
გა−და−მეხ−ვე−ვა ო−რი−ვე ხე−ლით.
გე−სალ−მე−ბი−ან მას−წავ−ლებ−ლე−ბი,
პა−ტა−რა რომ ხარ დაგავიწყდება…
ა−სე−ა, რო−ცა სექ−ტემ−ბე−რი−ა,
ა−სე−ა, რო−ცა სწავ−ლა ი−წყე−ბა.