მო−ლა−ღუ−რი ფრთა−მა−ლი,
მალ−მალ მოქ−რის მაღ−ლი−დან,
მას ა−რა და ბევრ სხვა ჩიტს,
ეს სისწ−რა−ფე დაღ−ლი−და.

აფ−რი−კა−ში ა−ტა−რებს,
ზამ−თარს ცივს და სუს−ხი−ანს,
გულ−ზე თით−ქოს ყვი−თე−ლი
სა−ღე−ბა−ვი უს−ვი−ა.

მზის ჩასვ−ლას და ა−მოსვ−ლას,
ე−გე−ბე−ბა გა−ლო−ბით,
ყუ−რი უნ−და მი−უგ−დო,
თუ გინ−და რომ ხა−რობ−დე.

ამტ−კი−ცე−ბენ პა−პე−ბი,
ბე−ბო−ებ−საც ჰგო−ნი−ათ,
რომ ეს ჩი−ტი გა−ლო−ბით
ამ−ბობს: „ბი−ჭო გოგიას!“

უს−მე−ნენ და არ სჯე−რათ -
არც მა−რის და არც სო−სოს,
„თუთაბალა“ ჰქვი−ა და
ბლის შე−მოსვ−ლას გვამც−ნობ−სო.

რო−მე−ლი−ა მარ−თა−ლი
ვერ მო−რიგდ−ნენ ა−მა−ზე,
მეც და−ვუგ−დე ყუ−რი და
ხან ი−სე−ა... ხან ა−სე.