ერ−თხელ ტა−სოს უ−საქ−მუ−რად
გა−და−ე−დო ფე−ხი ფეხ−ზე,
თვალს ავ−ლებ−და ჭა−ლის პირ−ზე
ას−კი−ლე−ბის ფე−რად მე−სერს.
,,მე მინ−და, რომ ეს დღე ი−ყოს,
უც−ნა−უ−რად სხვა−ნა−ი−რი,
დღეს არც ე−ზოს და−ვა−ლა−გებ,
არც წყა−რო−ზე არ ა−ვივ−ლი.
უნ−და ვიწ−ვე, ა−ი, ა−სე,
ცხვი−რი მე−დოს ჭი−ლობს ზე−მოთ,
ა−რა−ფერს არ გა−ვა−კე−თებ,
მარ−ტო უნ−და ვი−ოც−ნე−ბო!

ჩვენს ჭა−ლა−ში მო−სა−წყე−ნი
წე−სი−ა და კა−ნო−ნი−ო,
გა−გო−ნი−ლა ამ−ხე−ლა ტყეს,
ა−რა ჰქონ−დეს სა−ლო−ნი−ო.
ა−ღარ მინ−და რუ−ხი თმე−ბი,
და ეკ−ლე−ბი - ყვე−ლა შა−ვი,
მინ−და ქურ−ქი შე−ვი−ღე−ბო
და ფე−რადი მქონ−დეს ტა−ნი.
რომ მო−ვირ−თო ჭრე−ლი კა−ბით,
ვიმ−ღე−რო და მი−თხრან ბა−ნი,
ხელ−ში მქონ−დეს ო−ცი ბუშ−ტი ,
მე−ო−რე−ში -ოც−და−ა−თი...
არ და−ვა−დო თათ−ზე თა−თი,
ვი−ნატ−რო და გაჩნ−დეს წაბ−ლი,
რა იქ−ნე−ბა, რომ ა−მიხ−დეს,
ეს ოც−ნე−ბა თუნ−დაც წა−მით.
მე−ნატ−რე−ბა მხი−ა−რუ−ლი,
ცეკ−ვა, მღე−რა, გან−და−გა−ნი,
გა−გო−ნი−ლა, ჯერ ჭა−ლა−ში
არ გვქო−ნი−ა კარ−ნა−ვა−ლი?!“..
ზღარ−ბუ−ნი−ამ ი−წუ−წუ−ნა,
იოც−ნე−ბა კარ−გა ხა−ნი,
ბო−ლოს, ე−სეც მოს−წყინ−და და
მო−ინ−დო−მა ტკბი−ლი წაბ−ლი.

ოჰ, რა გემ−რი−ე−ლი ი−ყო,
ახ−ლაც ახ−სოვს მი−სი გე−მო,
მაგ−რამ დე−დამ გა−აფრ−თხი−ლა,
არ ი−ა−რო იმ ხის−კე−ნო.
რად−გან ერ−თხელ მაგ წაბ−ლის ქვეშ
თურ−მე ხა−ფან−გი და−ე−გოთ,
შიგ გა−ე−ბა მე−ლა−კუ−და,
გზად წვრილ-შვილით მი−მა−ვა−ლი
და იმ დღი−დან სა−მუ−და−მოდ
გაქ−რა ტყი−დან მი−სი კვა−ლი.
ბავშ−ვებ−მა სად წა−იყვანეს,
ვეღა−რავინ ვერ გა−იგო,
არ ი−ცოდ−ნენ მე−ლა−კუ−და
ცო−ცხა−ლი თუ მკვდა−რი ი−ყო.

,,ჰო, მანდ გავ−ლა სა−ში−ში−ა,
მაგ−რამ მე ვარ ძალ−ზე ფრ−თხი−ლი,
ა−რაფერიც არ მო−მი−ვა,
ნე−ლა, ყუ−რა−დღე−ბით ვივ−ლი...
ი−სე მინ−და წაბ−ლის ჭა−მა,
მი−კაწ−კა−წებს ყვე−ლა კბი−ლი.
რას და−მაკ−ლებს მე ხა−ფან−გი,
რო−ცა ვი−ცი ყვე−ლა ფან−დი,
დე−და სულ ტყუ−ი−ლად წუხდა,“ -
თქვა ტა−სომ და წა−ცუხ−ცუხ−და.

ფე−ხაკ−რე−ფით ია−რა და
მა−ლე გაჩნ−და წაბ−ლის ხეს−თან,
ფრ−თხი−ლად ყუ−რე−ბი დაცქ−ვი−ტა,
ი−ქით -ა−ქეთ გა−იხედა.
ი−ფა−ჩუ−ნა ნე−კერ−ჩხა−ლის
და წი−ფე−ლის ფოთ−ლებს შო−რის,
გა−იფიქრა: ,,ა−ი, ხომ ვთქვი,
სულ ტყუ−ი−ლი ი−ყო ჭო−რი.
რა ხა−ფან−გი, რის ხა−ფან−გი,
აქ ა−რავინ ა−რა ჩან−სო,
გემ−რი−ე−ლად გე−ახ−ლე−ბით,
თან წა−ვი−ღებ სავ−სე ჯამ−სო.
წაბ−ლის ჭა−მას შე−უდ−გა და
არ გა−სუ−ლა ხუ−თი წუ−თი,
რომ უ−ეც−რად ხის ტო−ტი−დან
მძი−მედ მო−წყდა რკი−ნის ყუ−თი.
თურ−მე ხე−ზე და−უ−გი−ათ,
ბავშ−ვებს მა−ხე გა−სა−ჭი−მი,
ჩა−მო−ვარ−და და და−ე−ცა,
და−ამ−წყვდი−ა ტა−სო შიგ−ნით...
შე−ე−შინ−და ზღარ−ბუ−ნი−ას,
ვერ გა−ბე−და გაშ−ლა მუხ−ლის,
შე−ი−მა−ლა თა−ვის ქურქ−ში,
გახ−და ,რო−გორც ეკ−ლის ბურ−თი.
სა−ცო−დავ−მა ვერ გა−უძ−ლო,
თავს და−ტე−ხილ შიშს და წუ−ხილს,
მო−ეკ−ვე−თა მუხ−ლე−ბი და
წა−უ−ვი−და სა−წყალს გუ−ლი.

არ−ვინ ი−ცის ა−მის მე−რე,
რა ი−ყო და რო−გორ მოხ−და,
რამ−დე−ნი დღე გა−ვი−და და
ვინ გა−იგო ტა−სოს ოხვ−რა.
რო−ცა თვა−ლი გა−ა−ხი−ლა,
თბი−ლად იწ−ვა ლა−მაზ ქოხ−თან,
დაბ−ლა ე−გო ჭრე−ლი ნო−ხი,
ზედ ე−ხუ−რა შა−ლი კოხ−ტა.
გვერდ−ზე ედ−გა ჯა−მით რძე და
წაბ−ლიც ე−წყო ერ−თი გო−რა.
და−ინახა პა−წა−წი−ნა,
ცის−ფერთ−ვა−ლა გო−გო იქ−ვე,
გუ−ლა−მოსკვ−ნით ტი−რო−და და
ი−ძა−ხო−და ა−სეთ სი−ტყვებს:
,,ნე−ტავ, ჩე−მი ზღარ−ბუ−ნი−ა,
ა−სე რომ მ−ჩხვლეტს, არ რ−ცხვე−ნი−ა?!
ამ−დენ ხანს რომ მე−ბუ−ტე−ბა,
ნუ−თუ ი−სევ ნა−წყე−ნი−ა?
არც რძეს სვამს და არც წაბლ−სა ჭამს,
ზე−დაც კი არ შე−მომ−ხე−და,
რა მოხ−დე−ბა, შე−მი−რიგ−დეს,
მე−თა−მა−შოს, ს−თხო−ვე, დე−და!
მე ხომ ი−გი ძლი−ერ მიყ−ვარს,
რო−გორ მინ−და ვნა−ხო ახ−ლოს,
რო−გორ მინ−და მო−ვე−ფე−რო,
ციცქ−ნა ცხვირ−ზე ხე−ლი ვახლო.“

შე−ებ−რა−ლა ტა−სოს ბავშ−ვი,
ეკ−ლის ქურ−ქი გა−და−შა−ლა
და გა−ლი−ის კა−რე−ბის−კენ
წა−ცუნ−ცულ−და ჩქა−რა-ჩქა−რა.
თან ფიქ−რობ−და: ,,ლა−მაზია
ეს გო−გონა და კე−თი−ლი,
ნამდ−ვი−ლად სჯობს, რომ არ ვი−ყო,
გა−ლი−ა−ში ჩა−კე−ტი−ლი.
გა−ვი−დე და ვე−თა−მა−შო,
გა−ვუ−ხა−რო ყვე−ლას გუ−ლი
თან ვუ−ამ−ბო ტყის ამ−ბე−ბი,
ა−ქეთური, ი−ქითური.
ა−რა−ფერს არ და−მი−შა−ვებს,
ი−სე მივ−ლის მო−ფე−რე−ბით,
ე−ტყო−ბა რომ მართ−ლა უყ−ვარს
ამ გო−გონას ცხოველები“.
თქვა და თბი−ლად გა−იღიმა,
გა−ხა−ლის−და ჩვე−ნი ზღარ−ბი,
ა−ღარც სა−ხეს მა−ლავ−და და
ა−ღარც შე−უყ−რი−ა წარ−ბი.
ცხვი−რი გა−რეთ გა−მო−ყო და
გა−და−ავ−ლო ე−ზოს მზე−რა,
,,რა ლა−მაზი დღეობაა!“
ტა−სომ თვალს არ და−უ−ჯე−რა:
ა−ივნიდან - ო−თა−ხამ−დე,
გა−ე−ჭი−მათ მავ−თუ−ლე−ბი,
ზედ ე−კი−და ნა−ირფერი
მო−ჩახ−ჩა−ხე ნა−თუ−რე−ბი.
გა−ისმოდა მხი−ა−რუ−ლი
სიმ−ღე−რის და ცეკ−ვის ჰან−გი
და გო−გონაც მორთული−ყო
ბრ−ჭყვი−ა−ლა და ლა−მაზ კა−ბით.
ყვა−ვი−ლე−ბი ი−ყო ყველ−გან -
ტი−ტა, ვარ−დი, ბე−გონია,
თურ−მე ამ დღეს ჩვენს გო−გონას,
ბა−ღის ზე−ი−მი ჰქო−ნი−ა.

,,მინ−და, ჩე−მი ზღარ−ბუ−ნი−ა,
რომ და−ესწ−როს წვე−უ−ლე−ბას,
კარ−გად უნ−და გა−მოვპ−რან−ჭო,
და ეკ−ლე−ბი შევუღებო“...
თქვა გო−გონამ და იმ წამს−ვე,
(ბევ−რი ა−ღარ და−ა−ხა−ნა),
ჩას−ვა ტა−სო კა−ლა−თა−ში,
სახ−ლი−სა−კენ გა−ა−ქა−ნა.
გად−მო−ა−წყო კა−რადიდან,
ფუნ−ჯე−ბი და სა−ღე−ბა−ვი
და სტუმ−რე−ბი გა−აკ−ვირ−ვა
სა−ო−ცა−რი ნა−ხე−ლა−ვით:
შე−უ−ღე−ბა ტა−სოს ქურ−ქი
და ეკ−ლე−ბი ოქროსფე−რად,
თავ−ზე ბაფ−თა და−უბ−ნი−ა
და ნი−ღა−ბიც გა−უ−კე−თა.
ტა−სო ცერ−ზე დატ−რი−ალ−და,
ნუ−თუ, ახ−და მი−სი ნატვ−რა?!
მხი−ა−რუ−ლი კარ−ნა−ვა−ლი,
ნუ−თუ მართ−ლა, გა−იმართა?!.
,,კი, ა−სეა, მე−გობრებო,
(ჟრუ−ან−ტე−ლი უვ−ლის ტან−ში),
მართ−ლა ხდე−ბა ოცნებები!“-
თქვა ტა−სომ და დას−ცხო ტა−ში.
მთე−ლი ღა−მე ი−ზე−ი−მეს,
(ა−სე ი−ყო, და−მი−ჯე−რეთ...)
ბრ−ჭყვი−ა−ლებ−და, ტრი−ა−ლებ−და
კი−ბე, ღო−ბე, სახ−ლი, ჭე−რი,
მაგ−რამ მა−ინც ხომ მთავრ−დე−ბა
სა−ბო−ლო−ოდ ყვე−ლაფერი...
ჰო−და, ა−ქაც ა−სე მოხ−და,
ბო−ლო ცეკ−ვის დად−გა ჯე−რი,
და−იშალნენ სტუმ−რე−ბი და
შინ წა−ვიდ−ნენ აჩ−ქა−რე−ბით...
და−იცალა სავ−სე სახ−ლი ,
ჩაქ−რა ჭრე−ლი მაშ−ხა−ლე−ბი,
ყვე−ლაფერი რო−გორც ი−ყო,
დაუბრუნ−და ძველ კა−ლა−პოტს,
თავსხ−მა წვი−მა მო−ვი−და და
ა−მო−ავ−სო ე−ზო ტლა−პომ...
შე−ი−ყუ−ჟა თა−ვის ქოხ−ში,
მო−ი−წყი−ნა ზღარბ−მა ტა−სომ,
გა−ახ−სენ−და მე−გობრები,
დე−და, კო−ლა, ლო−ლა, ვა−სო...
,,კარ−გი ი−ყო კარ−ნა−ვა−ლი,
მაგ−რამ ახ−ლა სახლ−ში მინ−და!
ნე−ტავ რო−გორ გა−ვი−პა−რო,
ამ და−კე−ტილ გა−ლი−ი−დან?!
რომ დამკარ−გა ჩემ−მა დე−დამ,
ალ−ბათ დარ−დით შე−ი−შა−ლა,
ალ−ბათ რო−გორ მე−ლო−დე−ბა,
ჩე−მი ტყე და ჩე−მი ჭალა...“
ამ ფიქ−რებ−ში ჩა−ე−ძი−ნა,
ძილს ცრემ−ლე−ბიც ჩა−ა−ყო−ლა,
და−ე−სიზმ−რა, კვლავ ა−რაგვზე,
თა−მა−შობდ−ნენ ის და ლო−ლა,
და−ე−სიზმ−რა, რომ ტყუპ თხილ−ზე
ი−სევ ჩხუ−ბი მო−უ−ვი−დათ,
კო−ლამ ვა−სო წყე−ნის გა−მო
ი−სევ ჩა−მო−აგ−დო ხი−დან...

მე−ო−რე დღე რომ გა−თენ−და,
(ალ−ბათ გულ−მა უგრძ−ნო რა−ღაც),
გო−გომ დე−დას და−უ−ძა−ხა,
და სუ−რა−თი და−ა−ნა−ხა...
,,ნა−ხე, წიგნ−ში რა წე−რი−ა,
კარ−გი მოვ−ლა ჰქონ−დეს თუნ−დაც,
ტანჯ−ვა ა−რის ცხო−ვე−ლისთ−ვის
ტყვე−ო−ბა−ში ყოფ−ნა მუ−დამ...
გა−დავ−წყვი−ტე წა−ვიყ−ვა−ნო
და გა−ვუშ−ვა ი−სევ უ−კან,
მე მგო−ნი−ა ზღარ−ბუ−ნი−ას,
ტყე−ში ყოფ−ნა ურჩევნია!“
მართ−ლაც , ჩას−ვეს კა−ლა−თა−ში,
ტა−სო , რო−გორც ცელ−ქი ბავშ−ვი,
გზას გა−უდგ−ნენ ა−რაგვისკენ
და ჭა−ლა−ში გაჩნდ−ნენ წამ−ში...


გა−იხა−რა ზღარ−ბუ−ნი−ამ,
მო−ირ−ბი−ნა ა−რე−მა−რე
,,ვა−ითუ ვერ მიც−ნოს დე−დამ,
მო−დი, წყალ−ში ჩა−ვალ ბარემ...“.
პა−წა−წი−ნა ნა−კა−დულ−ში,
ჩა−ყო თა−ვი ერ−თი ცი−და,
კარ−გა ხა−ნი ი−ჭყა−პუ−ნა,
სა−ღე−ბა−ვი გა−იცილა
და მო−კურ−ცხლა ში−ნი−სა−კენ,
დარ−დი ყვე−ლას გვამ−ყო−ფი−ნა,
ჭი−რი იქ და ლხი−ნი ა−ქა,
ზღაპ−რის ბო−ლოც აქ ყო−ფი−ლა...