ნი−ნო−ო−ბის დღეს აღვ−ნიშ−ნავთ ლოც−ვით, საფ−ლავს მი−ვა−შუ−რეთ,
მო−ვი−ყა−რეთ კი−დეც მუხ−ლი, ნი−ნო კი ხელს შეგ−ვაშ−ვე−ლებს!
ლოც−ვი−სა და წირ−ვის მად−ლი, სწო−რედ ამ დღეს გად−მო−სუ−ლი...
სა−ქართ−ვე−ლოს ლოც−ვით იცავს,კაბადოკიის ა−სუ−ლი!
...დე−დაღვ−თი−სამ და−ლო−ცა და ვა−ზის ჯვა−რით წარ−მოგ−ზავ−ნა,
ამ პატა−რა,სუსტმა გო−გომ, ქრის−ტეს რწმე−ნა მოგ−ვი−ტა−ნა!
ვინ აძ−ლევ−და ძა−ლას ლოც−ვის, ან ვინ ახლ−და მგზავ−რო−ბი−სას?
ქრის−ტე თა−ვად მფარ−ვე−ლობ−და, რო−ცა ქართლ−ში წა−მო−ვი−და!
დე−დაღვ−თი−სა ლო−ცუ−ლობ−და, უ−ხი−ლა−ვად გვერ−დით ედ−გა,
ი−ცავ−და და ი−ფა−რავ−და, სა−დაც ათენ-აღამებდა.
იმ გზას,რო−ცა გა−ივ−ლი−და, მფარ−ვე−ლო−ბით გზას იკვ−ლევ−და...
მ−ცხე−თას რო−ცა მი−აღ−წი−ა, მაყვ−ლო−ვან−ში - და−ემკ−ვიდ−რა!
დე−დო−ფა−ლი, ჩვე−ნი ნა−ნა, მი−სი ლოც−ვით გა−ნი−კურ−ნა,
ა−მის შემ−დეგ გა−და−წყვი−ტა... ქრის−ტე ღმერთ−თან ყოფ−ნა სურ−და;
მი−რი−ა−ნი ნა−დი−რობ−და, მე−ფეს თვალ−ნი და−ე−ბინ−და...
რო−ცა ნი−ნოს ღმერთს მო−უხ−მო, მხედ−ვე−ლო−ბა და−უბ−რუნ−და.
მე−ფე−მა და დე−დო−ფალ−მა, ქრის−ტეს გზა რომ ა−ირ−ჩი−ეს,
მო−ი−ნათლ−ნენ და სამ−წყმსო−საც, მღვდელმ−სა−ხურ−ნი მი−უ−ჩი−ნეს.
ნი−ნოს ლოც−ვით,კლდით და−ემხ−ნენ, ის კერ−პე−ბი -,,სალოცავნი”
ქრის−ტეს ჯვა−რით შე−ი−მუსრ−ნენ, და−ი−შალ−ნენ - სა−ცო−დავ−ნი!
...დე−და ნი−ნომ სა−ცხოვ−რებ−ლად, შემ−დეგ ბოდ−ბე ა−ირ−ჩი−ა,
ლო−ცუ−ლობ−და მარ−ხუ−ლობ−და, სამ−ლოც−ვე−ლოც ა−უ−გი−ა.
იღ−ვა−წა და ჯვა−რის ძა−ლით, ხალ−ხი რჯულ−ზე მო−აქ−ცი−ა
ღვთის წი−ნა−შე ლო−ცუ−ლობ−და, წმინ−და ფეხ−ნი მო−უყ−რი−ა!
...განს−ვე−ნე−ბაც იქ ინება...სული შე−ა−ვედ−რა ქრის−ტეს,
მ−ცხე−თას გა−და−ვას−ვე−ნო−თო, ო−რას კაც−მა, ძვრა ვერ უყ−ვეს..
რო−ცა გვიჭირს,ლოც−ვით ახ−ლაც ვე−ვედ−რე−ბით წმინ−და ნი−ნოს,
გან−საც−დელ−ში მოგვ−ხე−დოს და შემ−წე−ო−ბა მოგ−ვივ−ლი−ნოს!
დე−დაღვ−თი−სას წილხვ−დო−მი−ლის, ის შემ−წე−ა, ა−რა ერთ გზის,
მი−სი ლოც−ვით დაგვიფა−რავს, ქრის−ტე, ჭაშ−მა−რი−ტი ღმერ−თი!