გა−და−რე−უ−ლა გა−ზა−ფხუ−ლი გიჟ−მა−ჟურ ჟი−ნით,
ფეხ−შიშ−ვე−ლი და სვე−ლი კალ−თით მორ−ბის მთე−ბის−კენ,
თოვ−ლის ლარ−ნა−კებს წვეთი-წვეთად გას−დის ნაღ−ვე−ლი,
ზვავ−დე−ბი−ან და გა−საქ−ცე−ვად ი−წე−ვენ გზის−კენ.
ხა−ვერ−დო−ვა−ნი, გრძე−ლი, თეთ−რი ფა−ფუკ თი−თე−ბით,
არ−ში−ყად მო−სულ ლა−მაზ−მა−ნად გა−დაქ−ცე−უ−ლა,
ა−ლერს−ში იწ−ვევს გა−მო−უც−დელ ზუ−ლუ−ქა მინდვ−რებს,
და კვლავ სი−ცო−ცხლის ყვა−ვი−ლო−ბით გა−და−რე−უ−ლა.
და ა−ხალ−შო−ბილ ფერმკ−თალ კვირ−ტებს,
ნა−ზი ნარ−ნა−რით,
კვლავ მორ−ცხვი მზე−რით და−უხ−რი−ათ თვა−ლე−ბი დაბ−ლა,
გა−ზა−ფხულ−და და ან−ცი ჟი−ნი მო−დის გუ−გუ−ნით,
სი−ცო−ცხლის ძარღ−ვი ი−ბა−დე−ბა მი−წა−ზე ახ−ლად.