ე−ნერ−გი−ულ პა−ტა−რებს
სპორ−ტი გვიყ−ვარს ძა−ლი−ან,
მშო−ბე−ლი თუ გვა−ძა−ლებს,
მა−შინ უფ−რო გვცა−ლი−ა.
ა−ქეთ კა−ლათ−ბურ−თი−ო,
ი−ქით- ცურ−ვა, წყალ−ბურ−თი,
ნი−ჭი და−მა−ლუ−ლი−ო,
ი−პო−ვე−ო, რას უც−დი.
ფა−რი−კა−ო−ბაც გვიყ−ვარს,
ძი−უ−დო−ში ,,მგლე−ბი“ ვართ,
ყვე−ლა ოქ−რო ჩვენ გვინ−და,
სულ ჩემ−პი−ო−ნე−ბი ვართ.
ძა−ლოს−ნო−ბაც აქ ა−რის,
მას−შიც არ გვყავს ბა−და−ლი,
უკ−ვე გახ−და ნა−თე−ლი,
ჰალ−კი ა−რის ქართ−ვე−ლი.
ბრძო−ლა ძველ−მო−დუ−რი−ა?
ჩვენ ხომ გვყავს თო−ფუ−რი−ა.
თა−ნაც საქ−მე ა−მა−ში−ა,
რაგ−ბიც ჩვე−ნი თა−მა−ში−ა.
რაც ყვე−ლაზე მთა−ვა−რი−ა,
და ყვე−ლაზე მა−გა−რი−ა,
სა−ფეხ−ბურ−თო ნაკ−რებ−მა
გა−მარჯ−ვე−ბა გვა−გე−მა.
ამ მა−მარ−და მთა−კაც−მა
არ გა−უშ−ვა გო−ლე−ბი,
არ შეშ−ლი−ათ თავ−დაც−ვაც,
არ დაგვ−წყვი−ტეს გუ−ლე−ბი.
გა−მარჯ−ვე−ბა ჩვე−ნია,
ა−ვიხ−დი−ნეთ ოც−ნე−ბა,
,,ევ−რო−პა−ზე" გვე−ლი−ან,
სიზ−მა−რი გა−ცო−ცხლდე−ბა.
კვა−რა , ბუ−დუ, ზუ−რი−კო,
დაგ−ვა−ყა−რეთ გო−ლე−ბი,
ად−რე ნატვ−რა თუ ი−ყო,
უკ−ვე მეტ−საც მო−ვე−ლით.
ქართ−ვე−ლე−ბის ერ−თო−ბა,
კარ−გი და−სა−ნა−ხი−ა,
ე−რი გა−ნა ერ−თო−ბა,
სი−ა−მა−ყით ან−თი−ა.
მეც სპორტს−მე−ნი ვიზრ−დე−ბი,
და−უ−ზარ−ლად ვვარ−ჯი−შობ,
ფეხ−ბურ−თე−ლი ვიქ−ნე−ბი,
ბურთ−ზე უკ−ვე ვნა−დი−რობ.
ვი−ცი, ბევრ−ჯერ მახ−სე−ნებთ,
რო−ცა თა−სებს ა−ვი−ღებ,
ერ−თად შევკ−რებ ქართ−ვე−ლებს,
სი−ხა−რუ−ლით ვა−ტი−რებ.