,,-ნა−ხე , ი−ა და−გიკ−რი−ფე,
კოპწი−ა და ნაზ−ფურ−ცე−ლა,
ამ დი−ლით, რომ შენს ფანჯ−რებ−თან,
სი−ლა−მა−ზით გა−უ−თენ−და“

-გა−უ−თენ−და მაგ−რამ მე−რე,
შენ მო−წყვი−ტე უ−დარ−დე−ლად,
ა−ბა ჰკი−თხე მის დე−დი−კოს,
ან ძა−მი−კოს, უ−ნა−ზეს დას..
მათ ხომ სურ−დად რომ გვერდი-გვერდ,
შეხ−ვედ−როდ−ნენ მზის ა−ლი−ონს,
გეხ−ვე−წე−ბი ა−მის შემ−დეგ,
არ მო−წყვი−ტო, დღე გა−ლი−ოს!

-ახ−ლა უკ−ვე შენს ნათქ−ვამ−ზე,
და−ვირ−ცხვი−ნე, ეს რა ვქე−ნი,
მაგ−რამ ი−სე ლამაზი−ა,
გა−გექ−ცე−ვა მა−ინც ხე−ლი.
მაგ−რამ ვფი−ცავ ა−მის შემ−დეგ,
ი−ა ი−ყოს თუ ენ−ძე−ლა,
ნა−ბი−ჯებ−საც ა−ვა−რი−დებ,
ხელს არ ვახ−ლებ მის მშვე−ნე−ბას.

-სი−კე−თე−ა ჩე−მი, შე−ნი,
რაც ა−ცო−ცხლებს ჩვენს ბუ−ნე−ბას,
-მო−მიფრ−თხილ−დით რომ და−გატკ−ბოთ,
ყვე−ლა ფურც−ლით გვეუბნება.“