ჩემს სამ−შობ−ლო−ზე ლა−მა−ზი
არ მე−გუ−ლე−ბა მხა−რე!
აქ ყვე−ლა სოფ−ლის წყა−რო−ზე
უკვ−და−ვე−ბის წყალს და−ლევ.
მწვერ−ვა−ლი ზღვას−თან მე−გობ−რობს,
მზეს−თან - ზვა−რი და ყა−ნა,
ჩუ−ქურთ−მი−ა−ნი ტაძ−რე−ბი,
ცას უწვ−დის მი−წის სა−ლამს.
აქ რომ სიმ−ღე−რას მო−ის−მენ,
გაგზრ−დის და გა−გამხ−ნე−ვებს.
ქართ−ვე−ლიც თა−ვის სამ−შობ−ლოს
ჰგავს, რო−ცა გაშ−ლის ხე−ლებს.
ცეკ−ვაც და საქ−მეც უხ−დე−ბა,
უყ−ვარს ბუ−ნე−ბაც, მოძ−მეც.
თა−ვის ნი−ჭით და სი−ლა−ღით
ცი−დან ვარსკვ−ლა−ვებს მო−წყვეტს.
ძა−ლა აქვს „ვეფხისტყაოსნის“.
სიბრძ−ნე წი−ნაპ−რით მოსდ−გამს,
მად−ლით ამშ−ვე−ნებს სამ−ყა−როს
ქართ−ველ−თა ძვე−ლი მოდგ−მა!