მათე და ბარბარე სოფლის პატარა სკოლაში სწავლობენ. მათი სკოლა ერთსართულიანია, აგურით აშენებული. შენობას ირგლივ ხის აივნები და მოაჯირები აკრავს. სკოლას აქვს მხოლოდ ხუთი საკლასო ოთახი.  ოთახებში თითო-ოროლა მერხი თუ დგას, - ამ სკოლაში სულ თვრამეტი მეოცნებე ბავშვი სწავლობს. 

ბავშვებს ძალიან უყვართ თავიანთი პატარა სკოლა. მას ისე უვლიან, შენობა სისუფთავისგან ბზინავს, კრიალა ფანჯრები თითქოს იღიმებიან. 

ერთხელ დილით სკოლაში ადრე მისულ ბავშვებს შენობის თეთრ კედელზე შავი საღებავით მიჯღაბნილი წარწერა დახვდათ. ვინ იცის, ასე ვინ მოიქცა! ბავშვები თავჩაღუნული იდგნენ, სკოლას თვალს ვერ უსწორებდნენ. მათე ოხრავდა, ჯავრით აღარ იყო, ბარბარემ ტირილი მორთო. სხვებსაც თვალები ეცრემლებოდათ... ბავშვები მაშინღა დაწყნარდნენ, კედელი კვლავ რომ გაათეთრეს... 

მათი სკოლა ხომ პატარაა? სამაგიეროდ, ეზოა ძალიან დიდი. სკოლის ირგვლივ, ეზოში გოლიათი ფიჭვები დგანან,-თითქოსდა პატარა სკოლის დამცველები იყონ. მიუხედავად ამისა, ბავშვებს უნდათ გაზაფხულზე სკოლის ეზოში თვრამეტი ხე დარგონ. ფიჭვები-გოლიათები, ცოტა არ იყოს, მკაცრად გამოიყურებიან, პატარა ხეები კი ჩვენს ლამაზ სკოლას ფოთლების შრიალით გაართობენო. 

ერთხელ მათემ მასწავლებელს უთხრა, ყველაფერს გავაკეთებ იმისთვის, რომ ჩვენი პატარა სკოლა გაიზარდოს, რადგან ეს ძალიან, ძა-ლი-ან მინდაო... მასწავლებელმა ბიჭს გაუღიმა და ჩაფიქრდა. თუ პატარა სოფელი გაიზრდება, მას დიდი სკოლა დასჭირდება... ნეტავი, მომავალში რა მოხდება! ნეტავი, მათე  ამ ნატვრას აისრულებს? ამას როგორ შეძლებს?!