ლიზიკომ თავისი თოჯინები ჩაის დასალევად მიიპატიჟა.

ორი ქართველი: ნანუკა და ჯაბუკა.

ორი უცხოელი: ბარბიკო და ბეტმენიკო.

ერთიც დათუნია ვინი პუჰი.

გოგონამ ფინჯნებში ოქროსფერი ჩაი ჩამოასხა, 

მაგიდაზე დიდი სინით ნამცხვარი დადო და 

თოჯინები მაგიდასთან დასხა:

-დაბრძანდით, გეთაყვა, ჩაი ტკბილად შეგერგოთ!

-ჩაი ძალიან გვიყვარს! დიდი მადლობა, ლიზიკო!-გაუხარდა ნანუკას.

-მე ჩაი რძით მიყვარს!-თქვა ბარბიკომ.

-მე მურაბით, -გამოაცხადა ჯაბუკამ.

მე კი ლიმნით,-დაიძახა ბეტმენიკომ,-ასეთი ჩაი ძალიან სასარგებლოა!

-მე არც ერთს დავიწუნებ, არც მეორეს,-გაიცინა დათუნია ვინი პუჰმა,- სხვათაშორის, არც მესამეს.

რა კარგია, მეგობრები ჩაის ერთად რომ სვამენ.  ყველაზე მეტად ჩაი ვის მოეწონა? რა თქა უნდა, დათუნიას. მან რძიანი ჩაიც დალია, ლიმნიანიც, მურაბიანიც... ისე მოეწონა, რომ მეგობრებს დათუნია ვინი-პუჰის სიმღერაც კი უმღერა, საგანგებოდ ჩაის სმაზე სამღერი. აი, ისიც:

ვინი პუჰის სამღერი სიმღერა

არავის თქვას „ვაი, ვაი!“

დაიძახეთ: „ჩაი, ჩაი!“

ლიმნიანი, რძით, მურაბით..

(ერითმება მას უნაბი).

ნამცხვრები და ნაზუქები!

მერე რა, თუ გავსუქდები.

(სხვათაშორის, მინდა ნაღდად,

უნაბიც რომ მომცა ახლა).

მომწონს ყოფნა ჩაის სმაზე

და ჩაის სმაც მომწონს მეტად,

(მაგრამ ჩივილს მაინც ვბედავ,

ეჰ, უნაბიც მომცა ნეტავ!)

ვინი პუჰი დალევს ჩაის

გინდა რძით და გინდ მურაბით,

მეგობრებს ვერ შეედრება

ვერც ჩაი და ვერც უნაბი... 

(ხსვათაშორის, ვერც უნაბი,

ვიმეორებ, ვერც უ-ნა-ბი!)

თუ ხმამაღლა თქმა მოგერიდათ, გულში ფიქრად მაინც გაივლებდით, ეს რა სულელური სიმღერააო. არ დაგავიწყდეთ, რომ ეს ნახერხით გატენილი დათუნია  ვინი პუჰის სიმღერაა, თანაც ჩაიზე მისაყოლებელი.

და რაც მთავარია, იმას მაინც ხომ მიხვდით, რომ მეგობრებთან ერთად ჩაის სმა ძალიან სახალისოა.

რაც მართალია, მართალი. მეგობრებთან ყოფნას ვერაფერი შეედრება, სხვათაშორის, ვერც უ-ნა-ბი!