ნაკადული ტყეში მხიარულად მოჩუხჩუხებდა. მისი ნაპირები მწვანე ბალახითა და ათასფერადი ყვავილებით იყო მორთულ-მოკაზმული.

ყველას გულს უხარებდა. მის ნაპირებთან ხშირად ნახავდით წყლის დასალევად მოსულ ტყის ბინადრებს: ქორბუდა ირემს, ოინბაზ ციყვებს, მშიშარა კურდღელს, ჟღურტულა ჩიტუნებს... ფრთაფარფატა პეპლებიც თავს დასტრიალებდნენ.

ერთხელ ზაფხულის პაპანაქება სიცხეში ნაკადულმა ძალიან მოიწყინა. გვალვა იმდენ ხანს გაგრძელდა, რომ საბრალოს სათავე თითქმის დაუშრა. ახლა ძლივსღა მოჟონავდა, მოწანწკარებდა. არც კი ჩანდა, რადგან მისი სავალი გზა ჩამოცვენილი ფოთლებით, ბალახ-ბულახით იყო ამოვსებული. 

ტყეში უკვე აღარ ისმოდა ნაკადულის მხიარული რაკრაკი. მოიწყინა ირემმა, ატირდა კურდღელი, ციყვებმა ოინბაზობა შეწყვიტეს, ჩიტუნები მიყუჩდნენ, -აღარ მღეროდნენ, ხეებიც აღარ აშრიალებდნენ ტოტებზე სიცხისგან მიმჭკნარ ფოთლებს, არსად ჩანდნენ ფრთაფარფატა, კეკლუცი პეპლები...

-რა გვეშველება უნაკადულოდ!-დარდობდნენ ტყის ბინადრები,-ცივი წყლით გულს როგორ გავიგრილებთ, წყურვილს როგორ მოვიკლავთ, ნუთუ მის ხმატკბილ სიმღერებს ვეღარ მოვისმენთ!

ერთხელ ნაკადულის სათავესთან ტყისმცველი და მისი შვილიშვილი მოვიდნენ. ნიკამ ნაკადულის გასაჭირი მაშინვე თავის მეგობრებს შეატყობინა. ბავშვები დატრიალდნენ,-წყალს სათავე გაუწმინდეს, გაუფართოვეს. ესეც არ იკმარეს, წყლის სავალ გზას თავქვე დაჰყვნენ, დაგროვილი ფოთლებისგან, ბალახებისგან გაასუფთავეს. ნაკადულმა შვებით ამოისუნთქა. 

მეორე დღეს ზაფხულის საამური წვიმა წამოვიდა. წვიმის წვეთებმა გვალვისგან შეწუხებული ტყე უცებ გამოაცოცხლეს, ფოთლებზე ხალისიანად აწკაპუნდნენ. 

ნაკადული მოღონიერდა, წყლით გაივსო, გაიშალა... ტყეში კვლავ გაისმა მისი მხიარული სიმღერა. 

გაიხარეს ტყის ბინადრებმა, სასწრაფოდ ნაკადულს მიაშურეს. წვიმამ გადაიღო. ანკარა ნაკადული ახლა მზის სხივებით ირთვებოდა. ხელს არაფერი უშლიდა, ლაღად მირბოდა, მირაკრაკებდა. 

წყლის საამო რაკრაკი პატარა ნიკამ და მისმა მეგობრებმაც გაიგონეს. მათ ერთმანეთს ღიმილით გადახედეს. უხაროდათ, ნაკადულს რომ დაეხმარნენ, ბუნებას ხელი რომ შეაშველეს... 

ნაკადულსაც ძალიან უხაროდა. სულ სიმღერ-სიმღერით, სიცილ-კისკისით მიედინებოდა თავის მშვენიერ გზაზე.