დიდ, დაბურულ ტყეებში არის ადგილები, სადაც მზის სხივებიც კი ვერ აღწევენ. აი, როგორ გითხრათ, ხომ არის მეჩხერი ტყეები, გავლა რომ არ გიჭირს, ნათელია და სიცოცხლით სავსე და  არსებობს ისეთი დაბურული ტყეც, რომ ვერც ფეხს დაადგამ და ვერც ვერაფერს დაინახავ. არავინ იცის ტყე არ უშვებს სინათლესა და ცოცხალ არსებას, თუ პირიქით შეწუხებულია ასეთი იდუმალი ადგილებით. რატომ? იმიტომ რომ იქ თუ ჩიტი ჩამოვარდა, ვერავინ იპოვის, ჩიტი კი არა, თვითმფრინავიც რომ ჩავარდეს, ისიც კი სამუდამოდ დაიკარგება. ცოტა საშიშია მგონი არა? ნუ იღელვებთ, ყველაფერი ერთმა პატარა ღამურამ გაარკვია...

ის ყველაზე დაბურული ტყის, ყველაზე მაღალი ხის კენწეროზე ჩამოჯდა სულის მოსათქმელად. ალბათ გაგიგიათ, რომ ღამურები ძალიან სწრაფად დაფრინავენ და ზოგჯერ დასვენებაც სჭირდებათ. ჰოდა, აქოშინებულმა ღამურამ ხის კენწერომდე მიაღწია და ზედ ფეხებით ჩამოეკიდა. სულაც არ გახლდათ აკრობატი, უბრალოდ ღამურები ასე ისვენებენ ხოლმე... მეტიც, თავდაყირა ძილიც კი შეუძლიათ. მაგრამ მას იმ ღამით არ ჩასძინებია, უფრო საინტერესო რამეზე ფიქრობდა! იმაზე, თუ რა ბრწყინავდა დაბურული ტყის შუაგულში? ჩაფრენა ცოტა ეშინოდა. მაინც პატარა ღამურა იყო და... ცდილობდა შორიდან გაერკვია, თუ რა შეიძლებოდა ყოფილიყო მანათობელი საგანი? ძალიან მაღლა იყო, არაფერიც არ ჩანდა. შიში უნდა დაეძლია და როგორმე ჩაფრენილიყო. დაბურული ტყე საშიშად გამოიყურებოდა. პატარა ღამურამ თვალები დახუჭა და სუნთქვაშეკრული დაეშვა ძირს. მანამდე იფრინა სანამ ბუჩქებს არ შეეხო... თვალები ნელა გაახილა, გაახილა და რას ხედავს: ერთი ბეწო, სულ პატარა, პაწაწინა ვარსკვლავი ზის დაბურული ტყის ერთ ტოტზე და ტირის. - „ალბათ ჩამოვარდა!“ - გაიფიქრა ღამურამ და ვარსკვლავის ცრემლებს თვალი გააყოლა. ჩვეულებრივი ცრემლები არ იყო, ვერცხლის წყალს ჰგავდა, უცნაურად ეღვენთებოდა დაბურული ტყის ხეებზე, ეშხეფებოდა ფოთლებს და პატარა მშვენიერ ფოიერვერკს ქმნიდა.

-ლამაზია!-წამოსცდა ღამურას.

-ვინ არის ლამაზი?-ტირილი შეწყვიტა პატარა ვარსკვლავმა და ოდნავ გაიპრანჭა.

-ვინ კი არა, რა!-შეუსწორა ღამურამ. - შენი ცრემლები იფრქვევა ლამაზად!

-ჰო, მაგრამ მე ვტირი, მე ცუდ ხასიათზე ვარ და მოწყენილი!-გაიბუტა ვარსკვლავი.

-ხომ შიძლება ზოგჯერ ლამაზადაც იყო მოწყენილი?-შერიგება სცადა ღამურამ...

-ლამაზად?-ჩაფიქრდა ვარსკვლავი, მერე თითქოს რაღაც გაახსენდა, მთელი ტანით შემოტრიალდა  და ხმამაღლა წამოიძახა: -რა თქმა უნდა, ლამაზად, რადგან მე ვარსკვლავი ვარ და ვერ ვიქნები უშნო. მე სილამზითვის, სიბრჭყვიალისა და ნათებისთვის დავიბადე, აი შენ კი... - ცხვირაბზუებით ახედა  ვარსკვლავმა ღამურას და წინადადება აღარ დაამთავრა...

-მე კი, რა ახლა... -დაიბნა ღამურა- მე მშვენიერი ბიჭი ვარ, ღამე დავფრინავ და თავდაყირა მძინავს. ვერ ვანათებ, მაგრამ დახმარება შემიძლია. შენნაირებსაც ხომ სჭირდებათ ზოგჯერ დახმარება?- ნიშნისმოგებით ჰკითხა პატარა ვარსკვლავს და თვალი თვალში გაუყარა.

-ჰო, ნუ როგორ გითხრა?..-დაიმორცხვა ვარსკვლავმა და სახე მიაბრუნა...-მე ციდან ჩამოვვარდი და ამ დაბურულ ტყეში გავიჭედე. ვარსკვლავი ხშირად ვვარდბით ხოლმე, მაგრამ მარტივად ვბრუნდებით უკან. მთვარე მთელი ღამე ეძებს თავის ჩამოვრდნილ შვილებს და სხივებით აბრუნებს უკან. თუ ვერ დამინახა და გათენდა, სამუდამოდ ჩავქრები და აღარ ვიარსებებ!-ვარსკვალვი ისევ ატირდა და თავის ულამაზესი ცრემლები ფოთლებზე დააფრქვია.

-კარგი, მომეჭიდე და მიგიყვან იმ შენს მთვარესთან!-უთხრა ღამურამ და კუდი მიაწოდა. გახარებულმა ვარსკვლავმა ხელები მაგრად ჩასჭიდა ღამურის გრძელ კუდს და გასაფრენად მოემზადა. მართლაც, მთვარის შუქი მოხვდა თუ არა პატარა ვარსკვლავს, იმ წამსვე ცას მიეწება და ღამურას მადლიერების ნიშნად გაუცინა.

-ნახვამდის, ეცადე აღარ ჩამოვარდე, ძალიან უხდები ამ ჯმუხ ცას!-გასძახა ჰაერში მოფარფატე ღამურამ.

-მოიცა, არ გაფრინდე!-შეაჩერა ვარსკვლავმა.-ასეთ დაბურულ ტყეში ვერავინ გადარჩება, ერთ კარგ მკრეჭავს ვიცნობ, უუუშველებელი მაკრატელი აქვს, იპოვე და გააკრეჭინე ტყის  ეს ნაწილი. გაკრეჭილ ტყეში ყოველ ღამე შემეძლება დაშვება და უკან დაბრუნება.

პატარა ღამურა  ასეც მოიქცა. მკრეჭავი ადვილად დაარწმუნა, რომ არავის სჭირდებოდა ტყე, რომელშიც მხოლოდ ჩავარდნა შეიძლება... ვერც შეხვალ და ვერც გამოხვალ... მკრეჭავმაც კრიჭა და კრიჭა ფოთლები. ერთი კვირა არ დაუსვენია. ჰოდა, ისე გაალამაზა და ისეთი მოსახერხებელი გახადა დაბურული ტყე, რომ ცხოველებიან-ფრინველებიანად, ლამის ყველამ იქ მოისურვა ბინის დადება.

ასე გახალისდა და გაცოცხლდა ეს ადგილი. სხვათა შორის, იქვე გაიხსნა ჩამოცვენილი ნივთების ძლიან საინტერესო მუზეუმიც... პატარა ვარსკვლავი, პატარა ღამურასთან ერთად, ხშირად დადის დაბურული ტყის  მუზეუმის დასათვალიერებლად და უხარია, რომ ამ ადგილიდან აფრენილი ერთადერთი  ექსპონატია.