ხმა სირინოს

ხმა სი−რი−ნოს, თმა-ღულამბარ-წი−ნა−მოს,
დამქ−რო−ლო ნი−ა−ვო, არ−ვედ ე−ა−რე!
მზე-აპოლოს, დის−კო უძღ−ვენ წი−ნა−მოს,
შვიდ−თა მთენ−თა ერ−თი ხლე−ბად ე−ა−რე!
ვინ სულთ ბაზ−რად შე−ა−შე−ნენ შე−ნე−ბი,
მუნ სა−დაღ−ნი შა−ვად საგ−ნად შე−ნე−ბი!
მე−ტყვი: "მო−ი, გუ−ლო შავ-გლახ, შენ ე−ბი,
ძვი−რად სად−მე სა−ფარ−დუ−ლად ე−ა−რე!
თეთრ−თა ზღვა−თა შავ−ნი ნავ−ნი მანავ−ნი,
ეს−რეთ ვჰგო−ნე, მან გა−ნავ−ნა მანავ−ნი;
არ ი−კად−რა ლი−მენს ტევ−რი მან ავ−ნი.
შავ−ნი ჰინდ−ნი მას და−რა−ჯად ე−ა−რე!
ვსთქვი: რა ვნა−ხე უ−ცხო სა−ხე და−რა−ნი,
მი−ეს−ხივ−ნეს გულთ სა−თე−ნი და−რა−ნი.
ლალს მო−ეც−ვა ბა−რა−ი−ნის და−რა−ნი,
სა−დაფს ვარქ−ვი: "შენ ტი−ე−ლად ე−ა−რე!"
ვარდ−სა ბა−ღი გა−ე−წით−ლა არვე−ბით;
თუ შე−ვე−ხით, არ უ−ეკ−ლოდ, არ ვე−ბით.
მისს მაჯ−ნუნ−სა რამ−ცა ჰქონ−დეს არ ვე−ბით!
ჰხამს ე−კა−ლი ზე−დან გულ−ზედ ე−ა−რე.