სამ−ყა−რო−ში ა−სე−ა,
დე−და−მი−წა იბ−რუ−ნებს,
ბუ−ნე−ბას თუ მო−ვუვ−ლით-
მა−შინ ჩვენ−ზეც იზ−რუ−ნებს:
ტყე ი−სევ იშ−რი−ა−ლებს,-
სუფ−თა ჰა−ერს გვა−სუნთ−ქებს,
მი−წა აყ−ვა−ვილ−დე−ბა,-
თა−ვის ნა−ყოფს გვა−ჩუ−ქებს.
მდელო-ყვავილს მოგ−ვართ−მევს,
ყა−ნა თავ−თავს მო−ის−ხამს.
წყა−რო,- წყურ−ვილს მოგ−ვიკ−ლავს,
მზე, -ა−ხალ დღეს მო−იყ−ვანს.
დე−და−მი−წა უ−კან−ვე
ჩვენს სი−კე−თეს გვიბ−რუ−ნებს.
მო−ვე−ფე−როთ ბუ−ნე−ბას,-
ის კი ჩვენ−ზე იზ−რუ−ნებს!