წერილი ლაპლანდიიდან ბებიას

ბე−ბო წე−რილს გწერ შო−რი−დან,
იქ სა−დაც დი−დი თოვ−ლი−ა,
აქ არც პალ−მე−ბი შრი−ა−ლებს
და არ დაფ−რი−ნავს თო−ლი−ა.
თეთ−რი−ა მთე−ბი, გო−რე−ბი,
ყვე−ლა გუნ−და−ობს, სრი−ა−ლებს,
მე ყი−ნულ−ზეც კი დავ−დი−ვარ,
ზოგ−ჯერ სწრა−ფა−დაც ვტრი−ა−ლებ.
აქ სულ ა−ხა−ლი წე−ლი−ა,
თოვ−ლის პა−პაც კი არ დნე−ბა,
რო−ცა ი−ნატ−რებ სა−ჩუქ−რით,
მა−შინ−ვე შენ−თან გაჩნ−დე−ბა.
ალ−ბათ მო−გინ−და აქ ყოფ−ნა,
სრი−ალს გას−წავ−ლი ჩა−მო−დი,
ი−ცი, დღეს ჩვე−ნი ნაკ−რე−ბი
ა−ხა−ლი ნომ−რით გა−მო−დის.
ა−ბა, დრო−ე−ბით, ნახ−ვამ−დის,
კარ−გად ი−ყა−ვი ბე−ბი−კო,
წე−რი−ლი შენთ−ვის და−წე−რა
ჩე−მი კარ−ნა−ხით დე−დი−კომ.