-რა კარ−გი შე−მოდ−გო−მა−ა!
მთე−ლი დღე−ა დახ−ტის ციყ−ვი,
თხილს და კა−კალს ა−ჩხრი−ა−ლებს,
ფუ−ღუ−რო სავ−სე−ა ნიყ−ვით...

-რა კარ−გი შე−მოდ−გო−მა−ა!
მო−ცუნ−ცუ−ლებს ზღარ−ბი თო−მა,
დი−ლი−დან−ვე ვაშლს აგ−რო−ვებს,
ე−ზა−რე−ბა გა−ნა შრო−მა.

-რა კარ−გი შე−მოდ−გო−მა−ა!
საქ−მი−ა−ნობს თაგვი-მართაც:
სო−როს ავ−სებს ფეტ−ვით, შვრი−ით...
მზად და−უხვ−დეს უნ−და ზამ−თარს!

-რა კარ−გი შე−მოდ−გო−მა−ა!
მღე−რის ჭოლა-ჭიანჭველა,
ბუ−დი−სა−კენ ხორბ−ლის მარც−ვალს,
ე−ზი−დე−ბა დინ−ჯად, ნე−ლა.

-რა კარ−გი შე−მოდ−გო−მა−ა!
უ−ხა−რი−ა ფუტკარს-თაზოს,
თაფლს აგ−რო−ვებს, ზამ−თარ−ში რომ
ჩვენც გუ−ლუხ−ვად გვი−თა−ვა−ზოს.

-რა კარ−გი შე−მოდ−გო−მა−ა!
და−ბურ−დღუ−ნებს დათ−ვი გა−ბი,
ტყე−ში პან−ტას რა გა−მო−ლევს,
აბლი-ბაბლი, ცვი−ვა წაბ−ლი!

-რა კარ−გი შე−მოდ−გო−მა−ა!
სულ მსხვილ-მსხვილი მარცვ−ლე−უ−ლი
ჩი−ტუ−ნებ−მა მო−აგ−რო−ვეს,-
რა თქმა უნ−და, დარ−ჩე−უ−ლი.

-რა კარ−გი შე−მოდ−გო−მა−ა!
მაჩვს თხუნე−ლა ჯა−ფას უ−ქებს:
-მარცვ−ლე−უ−ლით სავ−სე სო−რო
ზამთ−რი−სათ−ვის მზად აქვს უკ−ვე.

-რა კარ−გი შე−მოდ−გო−მა−ა!-
ჭყი−ტა ბუ−ა? ეს რა ხდე−ბა?
ნუ−თუ ა−სე მო−ე−წო−ნა
შე−მოდ−გო−მის სურ−ნე−ლე−ბა?

-რა კარ−გი შე−მოდ−გო−მა−ა!
ჭო−ტი ამ−ბობს თავ−კან−ტუ−რა,
მთვა−რი−ან−შიც ხე−დავს, ტყე რომ
მო−კაზ−მუ−ლა! და−ხა−ტუ−ლა!

-რა კარ−გი შე−მოდ−გო−მა−ა!-
ტყის გაყ−ვითლ−და ფარ−ჩე−უ−ლი...
წარ−მოდ−გე−ნას მარ−თავს ზღაპ−რულს
ფო−თოლც−ვე−ნას დაჩ−ვე−უ−ლი.

დოვ−ლა−თი−ან შე−მოდ−გო−მას
ყვე−ლასთ−ვის აქვს უხ−ვი ძღვე−ნი,
ჩვენს ტყე−ში შე−მოდ−გო−მა−ა!
ი−სიც ხა−რობს თქვე−ნი ლხე−ნით!