ხუ−ჭუ−ჭა ვარხ−ვი გი−ნა−ხავთ?
ბავშ−ვე−ბო, ა−ბა, გა−მო−ტყდით!
ვარხ−ვისთვის ტბა−ში ცხოვ−რე−ბა
ა−რის ნამდ−ვი−ლი სა−მო−თხე...

ტუ−რას−გან, მე−ლა−კუ−დას−გან
მას ურ−ჩევ−ნი−ა სი−შო−რე,
მე−ტად ფრ−თხი−ლი−ა, ა−მი−ტომ,
ბუ−დეს კუნ−ძულ−ზე ი−შე−ნებს.

თევ−ზე−ბი, თავ−კომ−ბა−ლე−ბი
მისთ−ვის მე−ფუ−რი კერ−ძი−ა,
ნის−კარტ−ზე დი−დი ტო−მა−რა
მათ ჩა−საყ−რე−ლად ჰკი−დი−ა.

ტბა−ში ცუ−რავს და ლივ−ლი−ვებს ,
გინდ წვი−მა ი−ყოს, გინდ ქა−რი...
ზამ−თარ−ში გაშ−ლის ლა−მაზ ფრთებს
და თბილ ქვეყ−ნებ−ში იჩქა−რის.