და−უ−ძა−ხა დე−დი−კომ
თი−ნი−კოს და ლე−ვანს,
ნაღვ−ლი−ა−ნად დაჰ−ყუ−რებ−და
ყურძ−ნის მკვა−ხე მტე−ვანს.

-დე−დი, შენს თავს ვფი−ცა−ვარ-
იც−რემ−ლე−ბა თი−ნი−კო,
-მე არ ვი−ცი უ−კი−თხა−ვად
დღეს ვე−ნახ−ში ვინ ი−ყო.

ჩუ−მა−და დგას ვაჟ−კა−ცი,
არ შეშ−ვე−ნის ცრემ−ლე−ბი,
მით უფ−რო, მან და−ყა−რა
ყურძ−ნის მკვა−ხე მტევ−ნე−ბი.

კი ახ−სოვ−და, დე−დი−კომ
-ჯერ ხე−ლი არ ახ−ლო−თო,
სა−ნამ არ დამ−წიფ−დე−ბა
ახ−ლო−საც არ გნა−ხო−თო.-

დამ−წიფ−და−ო, ე−გო−ნა
ი−სე წით−ლად ღუ−ო−და
და ი−ფიქ−რა, რომ მა−შინ
დე−დიკონა ტყუ−ო−და.

არ−ვინ და−მი−ნა−ხო−სო,
ჩა−ი−ყა−რა უ−ბე−ში,
გა−სინ−ჯა და სიბ−რა−ზით,
მო−ის−რო−ლა გუ−ბე−ში.

ი−ცის, დამ−ნა−შა−ვე−ა
თა−ვი მი−ტომ და−ხა−რა...
-მა−პა−ტი−ე დე−დიკო,
მეტს არ ვი−ზამ, ა−ღა−რა.